W imieniu organizatorów serdecznie zapraszamy na tą widowiskową imprezę. Więcej informacji na stronie Sekcji Modelarskiej Aeroklubu Ziemi Lubuskiej: http://rcazl.pl/nadchodzace-wydarzenia/63-eurotour-contest-f3k-zielona-gora-2012.html

Pozdrawiam Kamil

Obsługę techniczną zawodów zapewnili miejscowi harcerze-wodniacy, którzy dzielnie wyławiali modele z wody, którym była potrzebna pomoc. Z uwagi na dużą liczbę zawodników zdecydowano, że osobno i na przemian będą startowali juniorzy i seniorzy. Jako pierwsi z silnym wiatrem zmagali się juniorzy, którzy dzielnie próbowali pokonać wyznaczoną trasę. Nie obyło się bez kolizji, awarii a ponadto jedna żaglówka utonęła. Cóż… była to przestroga dla innych, że z żywiołem nie ma żartów

Do przerwy obiadowej o godzinie 14.00 przeprowadzono po 4 biegi dla juniorów i seniorów. Po obiedzie przyjezdni uczestnicy Regat mieli okazję podziwiać bytomski rynek i jego zabytki, a także zrobić sobie pamiątkowe zdjęcie przy  pomniku bytomskiego kota, który według legendy odprowadza umęczonych zabawą gości do domu. Po powrocie do portu przeprowadzono kolejne dwa wyścigi dla każdej kategorii wiekowej. W sumie odbyło się po 6 biegów, a tym samym uznano rangę Mistrzostw Polski w klasie FOOTY naszych Regat, przy wymaganych minimum 5 biegach. Punktację prowadzono według  regatowych przepisów żeglarskich, według których po każdych 5 biegach skreśla się jeden najgorszy wynik, miejsca punktuje się następująco: pierwsze miejsce – 0 pkt, drugie – 1,7 pkt. , trzecie -3 pkt., czwarte – 4pkt… itd.

Tym samym w kategorii juniorów :

1 miejsce oraz tytuł Mistrza Polski w klasie FOOTY zdobył :

Rafał KOWALCZYK   POL-15    Wrocław = 6,8 pkt.

2 miejsce :

Daniel WARIAS     POL-17    Bytom Odrzański = 19 pkt.

3 miejsce :

Dominik Zaborniak  Zielona Góra = 19,7 pkt.

W kategorii seniorów :

1 miejsce oraz tytuł Mistrza Polski w klasie FOOTY zdobył :

Jakub KOSIAK   POL-40  Nowa Sól  =  9,1 pkt.

2 miejsce:

Dariusz SZTENC  POL-39  Wrocław = 13,7 pkt.

3 miejsce:

Michał LANG   POL- 37  Bytom Odrzański = 16,7 pkt.

Wszyscy laureaci otrzymali pamiątkowe puchary oraz medale! Ponadto specjalnymi pucharami nagrodzono: Karolinę Litwicką z Wrocławia za najbardziej wytrwałą postawę wśród kobiet, Annę Dejnak z Wrocławia za najszybszą łódkę na zawodach, p. Marka Borkowskiego z Grodziska Mazowieckiego za najlepszego zawodnika w kategorii oldboy  i wytrwałość, że dotarł do nas aż ze stolicy Polski. Dzięki środkom finansowym pozyskanym z Urzędu Marszałkowskiego Województwa Lubuskiego, Rady Miejskiej Bytomia Odrzańskiego oraz  Stowarzyszenia na Rzecz Osób Niepełnosprawnych „PRZYSTAŃ” każdy uczestnik  naszych Regat zdobył nagrodę rzeczową, otrzymał drobny poczęstunek oraz ciepłe i chłodne napoje. Nie mniejsze podziękowania należą się wszystkim uczestnikom Regat za wspaniale sportową  i przyjacielską postawę podczas rozgrywek, że udzielano  wzajemnej pomocy przy startach w tym niepełnosprawnym zawodnikom, harcerzom-wodniakom oraz pozostałym wolontariuszom za sprawne przeprowadzenie imprezy. Do zobaczenia na kolejnej modelarskiej imprezie w Bytomiu Odrzańskim 28 lipca/sobota/ podczas której będziemy mogli podziwiać modele o napędzie elektrycznym!

http://www.youtube.com/watch?v=Eg8wru4eyp4

Pozdrawiam. Janusz

—- dodano 09.05.2012 przez januszj57 —-

Kolejna sobota w która spotkaliśmy się w małym gronie. Z walki powietrznej narazie nic nie wychodzi, gdyż w święta majowe jakoś wszyscy wyruszyli w Polskę na wypoczynek. Więc lataliśmy i jeździliśmy samochodami po nowym autodromie. Koledzy jakoś jeszcze nie maja wprawy w utrzymaniu się w bandach. Marek latał FW 190, strasznie szybki. Poniżej filmik ze wspólnego spotkania.

http://www.youtube.com/watch?v=BFB85Thcxvs&feature=channel&list=UL

http://www.youtube.com/watch?v=BFB85Thcxvs

Pozdrawiam,
Janusz

Więcej informacji: http://www.rcclub.pl/ogolnopolskie-regaty-radiomodeli-zaglowych-footy-w-bytomiu-odrzanskim-mistrzostwa-polski-2012/

Treść wiadomości: 

„Witam kupiłem jakiś czas temu u Pana ten samolot .
Chciałem jeszcze raz podziękować samolot lata super .
Tu filmik do lotów tym modelem.

http://www.youtube.com/watch?v=DOzl71ZPuNI

Może Pan umieścić na stronie w allegro lub na forum .
Pozdrawiam Paweł.”

Dziękuje koledze Pawłowi za filmik
i pozdrawiam  Janusz

Prace nad modelami rozpoczęliśmy w listopadzie zeszłego roku, cały samolotu został zamodelowany w specjalistycznych programach inżynierskich. Budowa trwała około dwa miesiące, w Polsce mieliśmy jeszcze czas na oblot i poprawki prototypów. Odpowiednio zabezpieczone modele zostały zapakowane i wysłane do USA dwa tygodnie przed zawodami. Nasza przygoda z lotem do stanów rozpoczyna się w poniedziałek poprzedzający zawody ( konkurs to trzy dni: piątek, sobota, niedziela). Z warszawskiego lotniska lecimy do Londynu by tam poczekać 20 godzin  (wszystko by zaoszczędzić trochę grosza) na samolot lecący do Los Angeles.  Na miejscu jesteśmy w środę około godziny 18 czasu lokalnego. Sprawnie i bez najmniejszych problemów odnajdujemy nasz motel.

Typowa droga w USA, taka sama jak w Polsce…   ale nie ma dziur…    jest szersza…   i darmowa…

Kolejnego dnia jesteśmy już na lotnisku. Sprawdzamy teren. Postanawiamy zmodyfikować trochę nasze micro na ten dzień. Wyposażamy go w podwozie, chociaż regulamin tego zabrania, w tym roku start mikrasem musi odbyć się z ręki lub wyrzutni. Naszym celem jest obserwacja zachowania samolotu w momencie startu, chcemy oszacować ile damy radę podnieść i nie roztrzaskać przy tym modelu.

Bomba z podwoziem, gotowa do testów.

Po kilkunastu udanych lotach wracamy do motelu. Jutro ważny dzień. Rozpoczynamy zawody. Na miejscu czeka nas jeszcze mnóstwo pracy m.in. złożenie regulara, doszlifowanie prezentacji technicznej.

Piątek, pierwszy dzień zawodów, dzisiaj inżynierowie z Lockheed Martin sprawdzą czy nasze samoloty odpowiadają dokumentacji technicznej i spełniają warunki bezpieczeństwa. Pierwszym zadaniem jest prezentacja przedstawiająca proces projektowania, następnie modele są mierzone.

Na miejscu jesteśmy 40 minut przed naszą pierwszą prezentacja. Gdy przychodzi czas, wchodzimy do jednej z sal konferencyjnej w której siedzi jury gotowe na występ Wojtka. Pierwsze zadanie to złożenie modelu w czasie mniejszym niż trzy minuty. Nasza ekipa jest szybka, Marcin w plątaninie kabli naszej Micro Bomby porusza się sprawniej niż saper. Samolot jest gotowy w 1.5 minuty. Po zaliczeniu szybkiego składania Wojtek zabiera się za prezentowanie modelu. Opowiada inżynierom z Lockheed-Martin o tym w jaki sposób projektowaliśmy nasz samolot Micro, jak go budowaliśmy, jak testowaliśmy i tłumaczy dlaczego to nasz samolot zwycięży zawody. Po prezentacji Wojtek bez problemów odpowiada na pytania jurorów.

Nasza drużyna tuż przed prezentacją Bicepsa

Prezentacja Regulara przebiega gładko. Jednym z jej elementów jest demonstracja możliwości załadowania ciężaru do samolotu poniżej 3 minut. Nam zajmuje to około 30 sekund. Na koniec, gdy przychodzi czas na pytania techniczne od jurorów, nastaje cisza. Inżynierowie z Lockheed’a nie bardzo wiedzą o co można jeszcze spytać Wojtka, po tak wyczerpującym przemówieniu. Zaczynają wypytywać nas o to który raz startujemy i czy byliśmy już na zawodach w Los Angeles.

Biceps przechodzi kontrolę bez problemów. Jak zwykle dostajemy pochwałę za staranne wykonanie, gwarantujące bezpieczeństwo i niezawodność. Pierwszy dzień zawodów za nami, po prezentacjach klasyfikujemy się na 6 miejscu w klasie regular i 11 w micro.

Kolejnego dnia wczesnym rankiem jesteśmy już na lotnisku, dziś pierwsze loty. Pogoda jest fatalna, pada ulewny deszcz i wieje silny wiatr, mimo tego loty mają się odbyć.

It Never Rains In Southern California…    niestety, nie jest to prawdą

Sytuacja nie wygląda dobrze, jesteśmy przemoczeni i zmarznięci. Elektronika modeli również nie znosi tego dobrze, jakiekolwiek próby lotu są niemożliwe. Organizatorzy postanawiają przełożyć pierwszą kolejkę na godziny popołudniowe, pogoda ma się poprawić. Zwijamy cały sprzęt i jedziemy do motelu wysuszyć odbiorniki i siebie.

Popołudniem niebo się rozjaśnia, szykujemy się do lotów. Na pierwszy ogień idzie regular. W pierwszym locie nie będzie przenosił on żadnego obciążenia, za co przyznawana jest premia punktowa.

Biceps podczas lotu bez obciążenia

Biceps bez obciążenia szybko odrywa się od płyty lotniska. Maciej wykonuje krąg, walcząc z podmuchami wiatru skierowanego prostopadle do pasa i z deszczem lejącym się do oczu. Podczas podejścia do lądowania wiatr znosi mocno samolot z osi pasa. Maciej podejmuje decyzję o odejściu na drugi krąg. Odkręca gaz na 3/4 mocy i podnosi samolot w górę. Po chwili staje się najgorsze. Przemoczona balsowa kratownica nie wytrzymuje obciążenia łamie się w połowie. Bez ogona samolot traci sterowność i spada z kilku metrów na mokrą trawę. Koniec nadziei na premię za pusty lot.

Biceps lądujący pionowo

Zbieramy zwłoki Bicepsa i zanosimy do naszego boksu. Cały kadłub nadaje się już wyłącznie na ognisko, poległ również ster wysokości i jedna z końcówek skrzydeł. Silnik też dostał. Wszystkie te części mamy na miejscu. Od razu rozpoczynamy naprawę.

Smutne miny ekipy…

Przychodzi czas na naszą Bombę. Wieje mocny poprzeczny wiatr. Marcin, nasza wyrzutnia do samolotów, zakłada hełm, chwyta Bombę nad głową i wyczekuje na dobry moment do startu.

Wyrzut Bomby

W przerwie pomiędzy szkwałami Maciej odkręca pełen gaz a Marcin z całej siły ciska samolotem przed siebie. Bomba walczy z grawitacją. Nabiera prędkości lecąc ku ziemi i 15 cm przed glebą zaczyna wygrywać.

Wygrana Bomby w walce z siłami zła i grawitacji

Wiatr zaczyna porywać naszego mikrasa coraz dalej, Maciej zawraca samolot po osiągnięciu drugiego z punktów kontrolnych. Teraz Bomba wraca na lotnisko lecąc pod wiatr. Walczy na pełnym gazie, ledwo poruszając się naprzód. W akumulatorze zaczyna kończyć się prąd i silnik powoli słabnie. Przed lotem Marcin przeładował go ponad normę, ale walka z wiatrem pochłania dużo energii. Bomba ostatkiem sił dolatuje nad strefę lądowania. Maciej sadza ją na mokrej trawie. Chwilę sunie na brzuchu i hacząc śmigłem o trawę wykręca małe salto. Na szczęście nic nie ulega uszkodzeniu. Lot zaliczony. Nasza ważąca 360g Bomba zalicza krąg z 1350 gramami stali na pokładzie. To dobry wynik.

Zbieramy sprzęt, żeby ochronić go przed wodą i wiatrem. Szybko wciągamy kanapki dostarczone przez organizatorów i zwijamy się z lotniska. Jak na złość, teraz przestaje padać i zaczyna świecić słońce. Jest jednak za późno, żeby rozegrać jeszcze jedną kolejkę. Kolejne odbędą się jutro. Po drugim dniu klasyfikujemy się na 14 miejscu w klasie regular i 3 w micro.

Znów zrywamy się wcześnie. Przed 7:00 jesteśmy już na lotnisku, dziś pogoda jest zdecydowanie lepsza niż wczoraj. Zabieramy się za składanie samolotów. Przeprowadzamy obliczenia dotyczące punktacji, ustalamy taktykę i obciążamy Bombę ładunkiem o masie 3.3 funta. 1,5kg to już dość sporo – przed dzielnym trio składającym się z Marcina (wyrzutni), Bomby (samolotu) i Macieja (pilota) stoi teraz ciężkie zadanie. Kolejne mikrasy startują i w końcu przychodzi nasza kolej. Wuja podnosi samolot nad głowę i czai się na odpowiedni podmuch wiatru. Gdy w końcu przychodzi dobry moment, Bomba wystrzelona z Wujowej ręki rusza dziarsko przed siebie, by zaliczyć oba punkty kontrolne. Po udanym locie następuje udane lądowanie. Zaliczamy kolejny lot samolotem Micro.

W nocy naprawiliśmy Bicepsa i odbudowaliśmy kratownicę ogona. Nie mieliśmy już niestety czarnej folii, więc ogon został poszyty na czerwono. Nie wygląda to atrakcyjnie, ale nie o wygląd tu chodzi.

Ładunek 10 kg stali, waga Bicepsa – 4kg.

Biceps stoi na linii startu z silnikiem wyjącym na pełnych obrotach. Samolot znów zaczyna się rozpędzać. Maciej ma problemy z utrzymaniem go na pasie, samolot zaczyna uciekać w prawo. Pilot podejmuje decyzję o próbie startu z dużą odchyłką od osi pasa. Chowa przerywacze na skrzydłach, które trzymają samolot na ziemi podczas nabierania prędkości i delikatnie zaciąga ster wysokości. Biceps odrywa się od pasa na kilka stóp przed jego prawą krawędzią. Samolot powoli wznosi się, lecąc w kierunku punktu kontrolnego. Gdy sędzia liniowy podnosi zieloną flagę, pilot rozpoczyna spokojny zwrot, uważając by nie przechylać samolotu za bardzo na boki. Druga zielona flaga oznacza, że można rozpocząć kolejny zwrot i podejście do lądowania. Maciej delikatnie sadza Bicepsa na pasie i przykleja go do ziemi przerywaczami. Samolot powoli wytraca prędkość na pasie. Pilot zawraca maszynę i kołuje do nogi. Biceps dobrze się spisuje, opłacało się zarwać noc i przygotować go do niedzielnych lotów. Trzeba jedynie ograniczyć wychylenia przedniego skrętnego kółka, by łatwiej było utrzymać samolot na pasie podczas startu.

Dziewiczy lot nowego Bicepsa

Czas zastanowić się nad tym jak obciążyć nasze samoloty na ostatnią turę lotów. Wojtek z Marcinem obliczają i dobierają obciążenie dla Micro z dokładnością do 1 grama. Wojtek inwestuje w ten proces nawet własne pieniądze.

Cenny ładunek jaki będzie przenosić nasza mała Bomba

W ostatniej kolejce Bomba przewozi po niebie 1750 gramów i ląduje bezpiecznie. Współczynnik bezawaryjności pozostaje na najwyższym poziomie – mikro zalicza 100% lotów. Punktacja za stosunek masy samolotu (360g) do masy podniesionego obciążenia też powinna być wysoka.

Popis możliwości naszej konstrukcji, przenosi ona ciężar 5 razy większy od własnego

Czas dobrać obciążenie na finałowy lot Bicepsa. Celujemy w premię za „prediction”. Każda z drużyn w raporcie wysyłanym przed konkursem określa przewidywany maksymalny udźwig samolotu. Zgodność faktycznego udźwigu z obliczonym premiowana jest wysoko – można dostać maksymalnie 20 pkt. My przewidzieliśmy udźwig na poziomie 14kg. Wojtek z Maciejem szybko obliczają, że podniesienie 13,5 kg, oprócz wysokiej punktacji za masę, zagwarantuje nam również premię na poziomie 19 pkt.

13,5 kg to bardzo dużo. Wszyscy wiemy, że lot z takim ciężarem może skończyć się bardzo nieprzyjemnie, ale to ostatnia tura i ostatnia szansa żeby zaszaleć. Nie możemy skonfigurować obciążenia tak, by uzyskać odpowiednią masę. Nasze odważniki są albo za ciężkie, albo za lekkie. Pożyczamy kilogramową sztabkę stali od załogi z Dęblina i wreszcie udaje nam się odpowiednio poskręcać tę stertę metalu. Wsuwamy ładunek w Bicepsa i z trudem przenosimy go do stacji tankowania paliwa. Nawet na ziemi widać, że nasza konstrukcja jest obciążona do granic możliwości.

Będzie ciężko…

Przesuwamy się w kolejce do startu czując, że prawdopodobnie po raz ostatni patrzymy na nasz samolot w jednym kawałku. Za chwilę okaże się jacy z nas projektanci, konstruktorzy, modelarze, stratedzy, piloci. Gdy przychodzi nasza pora na start wszyscy wstrzymujemy oddech i zaciskamy kciuki. Wszyscy oprócz pilota, który podczas lotu powinien raczej używać kciuków do sterowania samolotem.

Silnik bicepsa wyje na wysokich obrotach. Chwilę przed startem Bartek zoptymalizował skład mieszanki paliwowo-powietrznej, by osiągnąć jak największą moc w aktualnych warunkach. Samolot rusza przed siebie. Widać, że ciąg silnika walczy z dużą bezwładnością – cała maszyna waży teraz około 18 kilogramów. Po chwili rozpędu pilot przestawia w nadajniku przełącznik odpowiedzialny za zamknięcie przerywaczy i opuszczenie klap, delikatne wysklepiających profil skrzydła. Na start mamy wydzielone tylko 200 stóp pasa. Maszyna odrywa się niedaleko przed linią, oznaczającą koniec strefy rozbiegu.

Start, centymetry przed linią

Od samego początku tego lotu widać, że będzie ciężko. Grawitacja nie daje za wygraną. Maszyna nie może nabrać pułapu. Maciej prowadzi Bicepsa nad samą ziemią, wciąż balansując na granicy przeciągnięcia. Na szczęście nie ma dużego wiatru. Samolot przelatuje nad linią kontrolną, ale jest za wcześnie żeby rozpocząć zakręt. Pilot odlatuje na dużą odległość, próbując zyskać choć trochę wysokości. Gdy widać już, że to się nie uda, rozpoczyna płaski zwrot. Biceps walczy ocierając się niemal brzuchem o krzaki i trawę. Kilka razy przepada, tracąc cenne centymetry dzielące go od ziemi. Po zwrocie, na prostej, słychać trzask uderzającej w samolot gałęzi jednego z wyższych krzaków rosnących na lotnisku. Na szczęście Biceps jest twardy, nie ulega uszkodzeniu, a dzięki dużej bezwładności nie zmienia toru lotu. Przed drugim zwrotem Maciejowi i Bicepsowi udaje się wywalczyć odrobinę wysokości. Podejście do lądowania wychodzi za pierwszym razem. Pilot przymyka przepustnicę i stara się aby przyziemienie było delikatne. Przy takiej masie nie można sobie pozwolić na błąd – wszystkie elementy kadłuba i podwozia są obciążone ponad normę i nie zniosłyby twardego lądowania. Samolot łagodnie styka się z pasem. Maciej włącza przerywacze, żeby wyeliminować działanie siły nośnej skrzydeł.

Idealne lądowanie po pełnym emocji locie.

Ogromny pęd sprawia, że Biceps szybko toczy się po pasie i nie chce się zatrzymać. Uderza w trawę na końcu pasa i jeszcze chwilę jedzie dalej. Opuszczenie pasa w taki sposób jest dozwolone. Zderzenie z trawą powoduje wygięcie potężnego pręta przedniej goleni, ale nic nie odpada od modelu. Lot będzie zaliczony. Skaczemy z radości – nigdy jeszcze nie podnieśliśmy takiego ciężaru. Mamy nadzieję, że nasza konkurencja też. Idziemy zważyć nasze ciężarki. Sędziowie robią zdziwione miny, gdy na wyświetlaczu pojawia się 29.8 lb. Na razie nie wiemy kto ile podniósł, ale mamy dobrze przeczucia.

W końcu nadchodzi czas na ogłoszenie wyników. Po kolei zgarniamy kolejne nagrody.

Osiągamy PIERWSZE MIEJSCE, za podniesienie największego ciężaru w klasie Regular.

Lądujemy na DRUGIM MIEJSCU w ogólnej klasyfikacji klasy Regular, pierwsze miejsce zajmuje politechnika z Montrealu.

TRZECIE MIEJSCE przypada nam za prezentację Bicepsa.

W klasie micro zdobywamy TRZECIE MIEJSCE, za stosunek masy modelu do podniesionego ciężaru.

Zwycięska drużyna Politechniki Poznańskiei  SAE Aero Design West 2012

Zawody zakończone, pozostaje nam trochę odpocząć, wysłać model i wrócić do kraju. Obszerna relacja z zawodów oraz galeria zdjęć, dostępna jest na naszej stronie internetowej, na którą bardzo gorąco zapraszamy: www.aerodesign.com.pl

Link do strony konkursu ze szczegółowymi wynikami:  http://students.sae.org/competitions/aerodesign/results/

Pozdrawiamy

Ekipa Aero Design Politechniki Poznańskiej

Płyty są duże, wymiary to 1000 x 800 x 80 mm, spokojnie da się z nich wyciąć 4 modele latających skrzydeł i jeszcze trochę materiału zostanie (sprawdzone przy umiejętnym rozłożeniu elementów). Płyty można też pociąć na cieńsze plastry np. po 5-6mm i użyć do zrobienia akrobacyjnych model halowych, powinno wyjść ponad 10 takich płyt o wymiarach 1m x 0,8m.

Cena jaką proponuję za jedną płytę to 149 zł
Przy zakupie 2 możliwa negocjacja ceny.

Odbiór osobisty w Nowej Soli lub mogę dowieźć na trasie Wrocław – Zielona Góra – Słubice.

Powstała propozycja (mój pomysł) nakręcenia filmu z walki powietrznej samolotami myśliwcami z okresu II wojny światowej w skali 1:12, na wzór Aircombat, ESA ale w większym wydaniu, pełna dowolność co do silników i wyposażenia. Film umieścilibyśmy na internecie w portalu YOUTUBE. Modele wykonane z EPP. Chętni do wzięcia udziału w walce niech zgłoszą się do mnie a otrzymają model, muszą go tylko wyposażyć w silnik regulator i nadajnik z odbiornikiem. Szczegóły omówilibyśmy w sobotę na lotnisku. Planowany dzień „Bitwy o Kożuchów – dzień apokalipsy” w wolne święta majowe. Modele już mają: Marek – FW 190, Krzysiek – Spitfire, Sławek – Hurricane, Tomek – Me 109 i Mustanga, ja będę latał Mitsubischi „Zero”. Są do wzięcia Ła 9, Dewoitine D 520, Mustang P 51 – już gotowe tylko silnik odbiornik i regulator. Taśmę kupiłem. Kamerę HD przyślą mi w tygodniu.

Pozdrawiam. Janusz.

Sporo naszukałem się by znaleźć model ładny, duży i co ważne dość szybki. Katamarany i Trimarany oferują najlepszy stosunek swojej prędkości do prędkości wiatru, który może być równy nawet 3: 1 (prędkość wiatru 2m/s, prędkość modelu do 6m/s) Pod koniec 2011 roku udało mi się zakupić model trimarana zbudowany z zestawu firmy Graupner o nazwie „Butterfly” (czyli po polsku „motylek”).

Definicja trimarana z wikipedii: „Trimaran, trzykadłubowiec – statek wodny posiadający trzy połączone sztywno kadłuby (jeden centralny i dwa boczne) umieszczone równolegle względem siebie. Trimarany mogą być zarówno jednostkami silnikowymi, jak i napędzanymi żaglami. Mogą należeć do grupy jachtów mieczowych, balastowych, jak i balastowo-mieczowych.”

„Butterfly”, to jacht mieczowy, napędzany żaglami.

Dane techniczne:

• długość 1130 mm
• wysokość masztu 1720 mm
• szerokość 920 mm
• masa około 3 kg
• materiał: kadłuby – tworzywo ABS, poprzeczki – profile aluminiowe, maszt – profil aluminiowy
• boczne pływaki demontowane

Długo szukałem tego typu model, ponieważ wielokadłubowce (katamarany i trimarany) przy dobrym wietrze osiągają większe prędkości niż podobnej wielkości łódki klasy M (długość kadłuba 128 cm). Łódka nie ma dodatkowego, ołowianego balastu, tylko dość krótką demontowaną płetwę mieczową. Duża prędkość trimarana zwiększa niestety ryzyko przewrotu w przód (headstand).

Model ma kilka ciekawych rozwiązań technicznych, które ciężko znaleźć w wielu innych łodziach np. obrotowy maszt, ster pull-pull, doskonała regulacja napięcia żagli itp.

Zakupiony model był podobno wcześniej opływany, ale gdy ja go otrzymałem, okazało się że kilka elementów jest uszkodzonych, a kilku po prostu brakuje. Dodatkowo nie miałem żadnych planów modelu i nie wiedziałem dokładnie jak należy go ustawić. Dwie poprzeczki łączące kadłuby mają różny rozstaw śrub mocujących, dodatkowo sailig i stenga były wyłamane, nie wiedziałem jak podłączyć windę (linki były zerwane, a sama winda uszkodzona).

W poszukiwaniach informacji o modelu posłużyłem się wyszukiwarką google i znalazłem kilka zdjęć gotowego modelu. Niestety nigdzie nie znalazłem planów łodzi (ani na allegro ani na e-bay). Najdokładniejsze zdjęcia ma na swojej stronie Jorg Bayer: http://www.joergbayer.homepage.t-online.de/trimaran.htm (artykuł o tytule Trimaran Kingfisher znany również jako „Butterfly” firmy Graupner w języku niemieckim).

Dzięki zdjęciom z jego strony udało mi się naprawić sailing i stengę oraz wstępnie wyregulować ożaglowanie. Udało mi się również skontaktować z Jorg-iem i otrzymałem od niego kilka zdjęć wnętrza łódki oraz skan fragmentu planów z rysunkiem zamontowania i ustawienia windy żaglowej. Z tego miejsca chciałbym bardzo serdecznie podziękować mu za wysłanie mi oryginalnych planów żaglówki (2 duże arkusze), które otrzymałem od niego bezpłatnie. Bez nich prawdopodobnie nie ukończył bym modelu!!! Wielkie dzięki. (Thank You Jorg, without Your help, probably I would not be able to finish this boat)

Model ma na obecną chwilę następujące wyposażenie:

• Serwo steru: Graupner C 508
• Winda: cyfrowa Vigor VSD-22YMB HV 56g/11kg/0.60 (360 degree) full 6 turn. Mniejsza niż oryginalna analogowa Graupner Regatta proponowana do łódki na planach i działa bez problemu zasilana 7,2V.
• Odbiornik 2,4GHz Assan X8 R6 6Ch (każdy inny też będzie dobry, ale ja użyję trochę mniejszy i lżejszy FrSky)
• Zasilanie to w tej chwili bateria 4xAA, ale zostanie wymienione na BEC 5A 5V + Li-Pol 2S 1800mAh (podobna waga, ale większa wydajność prądowa).

Transport łódki to małe wyzwanie. W całości zajmuje tylne siedzenia w samochodzie, natomiast maszt zajmuje miejsce od tylnej szyby do połowy siedzenia pasażera. Można model rozłożyć i przewozić w bagażniku, ale trzeba poświęcić później około 5 minut na jego poskładanie nad wodą (na dłuższe trasy to się opłaca).

Model został opływany w trakcje akcji „Motoserce 2012″ (21.04.2012) w porcie w Nowej Soli. Spisywał się naprawdę świetnie. Przy niewielkim wietrze (około 2-2,5 m/s) pływał całkiem dobrze, zwykła żaglówka praktycznie stała by w miejscu. Następnego dnia wiało mocniej (około 4m/s i model ładnie się przechylał i ciął kadłubami wodę). W chwili obecnej jest ozdobiony kilkoma oryginalnymi naklejkami i nie był przemalowywany. Kadłuby są białe, kil i ster czarne, tak samo jak poprzeczki, maszt srebrny. Model wymaga jeszcze kilku drobnych poprawek (przemalowanie poprzeczek łączących kadłuby), ale ogólnie prezentuje się na wodzie ładnie

Postaram się jeszcze rozbudować ten wpis, umieścić więcej szczegółowych zdjęć oraz fotek z pływania. Dodatkowo jeśli będę miał możliwość umieszczę skany planów.

Fotki modelu zrobione przez Łukasza, oprócz ostatniej którą robiłem ja

Innych relacji z imprezy proszę szukajcie w mediach, chciałem zaznaczyć tylko naszą obecność w tym dniu. Kolejnego wspólnego pływania na „Dni Nowej Soli” już w czerwcu, zapewne w jeszcze większym gronie.

Natomiast w niedzielę 22 kwietnia 2012 roku spotkaliśmy się w Kożuchowie na wspólnym lataniu. Wiało ” jak w Kielcach na dworcu”, toteż nie obyło się bez kraks, zapewne wszystkie „krety zostały ostatecznie  uśmiercone i wypędzone  z lotniska”. Teraz będzie bezpiecznie i klawo „jak cholera”. Najpierw Grzegorz rozbijając swojego trenerka ukatrupił pierwszego kreta, kolega z Nowogrodu Bobrzańskiego latający śmigłowcami również dobił kolejnego „gryzonia”. Janusz walnął Spitfire’m w glebę, a później Messer poleciał z wiatrem „gdzieś w siną dal”, spadł za ogrodzenie Markowego sadu, obdzierając sobie lakier.

Pozdrawiam Janusz

…

Termin i miejsce: 21.04.2012r. – Nowa Sól (MOTOSERCE 2012) Z podziękowaniem Klub motocyklowy „96 MC Poland”.”

Więcej informacji na temat imprezy w załączniku: MOTOSERCE2012.pdf

Jako modelarze zostaliśmy poproszeni przez organizatorów o prezentację naszego dorobku szkutniczego w formie pokazów modeli pływających. Impreza zaczyna się o godz.10.00 mszą św., następnie otwarcie festynu przez prezydenta Nowej Soli. Między 13.00 a 14.00 ma odbyć się pływanie smoczymi łodziami. Kto ma możliwość to może pływać wcześniej, modelarze z Bytomia Odrzańskiego dojadą po godz.14.00

Pozdrawiam Adam Marcinkowski