Pozdrawiam Kamil

Skład ekipy która pojechała na zawody: Bartosz Szymkowiak, Marcin Gajewski, Maciej Olechnowicz, Wojciech Batog, Maciej Wnuk, Marcin Maćkowiak, Jakub Mitulski oraz opiekun naukowy Radosław Górzeński.

Link do strony projektu: http://www.aerodesign.com.pl/

Relacja w formie dokumentu PDF: Relacja aerodesign 2011

15.03.2011 – wtorek

Z samego rana wypoczęci i przepełnieni energią spotykamy się w głównej hali portu lotniczego Ławica, by tam rozpocząć naszą długą i wyczerpującą podróż. W okolicach godziny 11:00 nasz samolot odrywa koła z betonowego pasa, by znów zetknąć się z nim na przystanku Frankfurt International.

Nieco spóźnieni wysiadamy w pośpiechu mając niewiele czasu na przesiadkę. Jednakże ku naszemu zdziwieniu, po wyjściu z samolotu naszym oczom ukazała się mała tabliczka z napisem „Denver, Philadelphia”, trzymana przez małego przewodnika pochodzącego z krainy zupek Vifon. Tak też zostaliśmy błyskawicznie przetransportowani specjalnym autobusem pod samego Airbusa A-340, w którym ściśnięci i upakowani jak sardynki w puszce spędziliśmy ponad 10 godzin.

Równie ochoczo jak w zeszłym roku, w terminalu bagażowym przywitał nas wesoły Beagl’e tropiący towary zakazane w naszych plecakach i walizkach. Bardzo lubimy wszelkie kontrole na lotniskach, dlatego w tym roku TakO zabierając kanapki z chickenem zadbał o to, aby żadna nas nie ominęła.

Pojawiły się również pierwsze suweniry, którymi Bartek, Wojtek oraz Kubuś zostali obdarowani przez resztę ekipy.

Przy podchodzeniu do lądowania po raz kolejny zrobił na nas wrażenie ogrom teksańskiej aglomeracji – widok miasta nocą, rozciągający się aż po sam horyzont zapada w pamięci na długo.

Cel podróży został osiągnięty o godzinie 23.30 czasu lokalnego. Niestety na miejscu okazuje się, że nie wszystkie bagaże dotarły z nami do punktu przeznaczenia…

Szybka konsultacja z pracownikiem terminalu bagażowego i okazuje się, że ktoś w Denver nie zauważył i koniec końców nie załadował do naszego samolotu wielkiej pomarańczowej walizki Bartka.

Po krótkich negocjacjach i wywalczeniu zniżek zapakowaliśmy się do nowiutkiego, amerykańskiego mamuśko-wozu – Dodge’a Grand Voyager’a. Początkowo mieliśmy wspólnie z Dęblinem wyruszyć w kierunku motelu Baymont, jednak nasi przyjaciele ze wschodniej Polski jakby zapadli się pod ziemię… Jak się później okazało zostali oni zatrzymani i niemal aresztowani za oczekiwanie na nas w samochodzie w nieodpowiednim miejscu.

16.03.2011 – środa

Dla niektórych z nas cztery godziny snu to zdecydowanie za dużo, co wykazując od samego rana szczególną nadpobudliwością udowodnili nam Marcin z Bartkiem.

Zaliczamy szybkie amerykańskie śniadanie, by poganiani przez Wujasa wsiąść w samochód i wyruszyć na amerykański shopping.

Kiedy to Bartek z racji zagubienia bagażu przez obsługę lotniska zdążył już wykupić prawie pół ubraniowego outletu, zostaliśmy powiadomieni o tym, że zgłoszoną wczoraj walizkę możemy już odebrać z lotniska Fort Worth-Dallas.

Z tego miejsca współlokatorzy Bartka chcieliby bardzo podziękować sieci amerykańskich lotnisk, za dostarczenie mu wreszcie świeżych skarpet i majtasów.

By tradycji stało się zadość, przepełniliśmy brzuchy w naszej ulubionej restauracji Golden Corral. Jak zwykle wcisnęliśmy w siebie tyle jedzenia ile tylko się dało. Po szyję.

Następnie udaliśmy się do lokalnej siedziby DHL z zamiarem zareklamowania naszej spóźnionej przesyłki. Od sympatycznej pani dowiedzieliśmy się, że skrzynia chyba ma opóźnienie (SERIO?!) i że nie może nam pomóc. Podała nam numer na który zadzwoniliśmy by dowiedzieć się że nikt nie potrafi nam pomóc – nie wiadomo gdzie dokładnie znajduje się nasza skrzynia. Ostatnio widziano ją w Lipsku, 2 dni temu.

17.03.2011 – czwartek

Godzina 5:00. W Polsce 11:00. Postanowiliśmy zadzwonić do Polski, do naszego agenta Adama. Ponieważ płynnie posługuje się językiem Marcina Lutra, poprosiliśmy go by op…owiedział komu trzeba w Lipsku o naszych problemach. Miejmy nadzieję, że to zadziała.

Z samego rana grupa interwencyjna ponownie zaatakowała Texańską centralę DHL. Dowiedzieliśmy się, że nic się nie zmieniło. Jesteśmy co najmniej zdenerwowani, poirytowani i dobija nas to, że jesteśmy w tej sytuacji całkiem bezsilni.

Po opracowaniu listy wymyślnych epitetów dotyczących niemieckiej firmy przewozowej jedziemy do Roy’s Hobby Shop, żeby trochę wyluzować i kupić brakujący kawałek depronu. Pobieżnie przeglądamy asortyment szukając jakichś ciekawostek i okazji, ale w sumie wychodzi na to, że wszystkie modelarskie graty można sobie taniej ściągnąć bezpośrednio Chin.

Obsługa sklepu od razu nas rozpoznała. Panowie zza lady zapytali czy znów przyjechaliśmy tu na zawody i życzyli nam powodzenia.

Nie ma z nami Marcina i marudy Wojtasa – rano przed wyjściem kazaliśmy im dopieść prezentacje na wypadek, gdyby jakoś udało nam otrzymać na czas paczkę od pracowników Dalsey’a, Hillblom’a i Lynn’a.

Kolejna wizyta w Golden Coralu jak zwykle kończy się kalectwem. Napakowani jedzeniem od stóp po same ciemiączka ledwo toczymy się do samochodu. Naszemu nowemu sympatycznemu koledze Dęblinerowi Coral się spodobał. Tak jak my, od pierwszego zjedzenia zakochał się w nieograniczonym szamaniu i piciu za 10 baksów od osoby.

Po południu, pomimo słabych humorów postaraliśmy się, by tradycji stało się za dość. Jak co roku przetestowaliśmy motelowy basen, przyciągając pełne zdziwienia i politowania spojrzenia obsługi. Cóż – mus to mus – nie mogliśmy zrezygnować z tego obowiązku.

W sumie pomysł wskoczenia do lodowatej wody wcale nie był taki zły. Dziś zrobiło się dość ciepło. Ciężko powiedzieć jak ciepło, bo znajdujemy się w kraju w którym wszystko mierzy się w niezrozumiałych i bezsensownych jednostkach, jednak “na oko” było dziś pod 30′C. Cały czas wieje dość mocny wiatr – zawody mogą być ciekawe.

Jakiś czas później zawitał do nas Radek – nasz opiekun naukowy. Przyleciał by przypilnować nas i pomóc w czasie zawodów. Oby miał okazję.

Wieczorem postawiliśmy na ,bardzo modne w ostatnim czasie, zwiększanie masy. Dlatego Maciej-Tak’o i Bartas udali się do motelowej-metalowej siłowni, a reszta poszła przybierać na masie w pobliskim Mac’u.

Jest już późno, godzina 2:00. Wszyscy ci, którzy pomimo wysokiej temperatury i jet-lagu mogą spać, już śpią.

Jutro od rana zaczynają się prezentacje i oceny techniczne modeli. Nasze samoloty wciąż leżą w skrzyni, która według informacji trackingowych właśnie przechodzi odprawę celną w Cincinnati…

18.03.2011 – piątek

Mówi się, że głupi ma zawsze szczęście. Wygląda na to, że mamy w ekipie jakieś amulety, bo los wreszcie się do nas uśmiechnął. Dokładnie o godzinie 8:44 Maciej z Bartkiem przechwytują paczkę w siedzibie DHL. Po drodze wstępują jeszcze do budowlanego sklepu Home Depot po trochę styropianu i denaturat (do odtłuszczania folii oczywiście), a następnie pędzą w kierunku motelu, gdzie następuje rozładunek.

Wracamy do gry. Teraz musimy na prawdę się spiąć. Nie możemy zawieść naszej uczelni, dzięki której tu jesteśmy. Za kilka godzin prezentacja i badanie techniczne samolotów.

Po dwóch godzinach wypełnionych pracą nad samolotami wyruszamy do centrum konferencyjnego Lockheeda. gdzie docieramy przed 14. Na miejscu jak zwykle niezłe zamieszanie. Na kilkudziesięciu stołach różne ekipy przygotowują swoje maszyny do inspekcji technicznej i prezentacji. Znajdujemy jedno wolne miejsce i zabieramy się za nasze latadła. Zgodnie z planem na pierwszy ogień miał iść model Micro, jednak nie jest wystarczająco gotowy byśmy mogli zaprezentować go o godzinie 15. Wojtek prosi inżynierów-organizatorów o zamianę, tak by zamiast Mikrasa zaprezentować najpierw nasz model klasy Regular.

Zgodnie z tegorocznymi zasadami model klasy Regular musi zostać podczas prezentacji rozładowany i załadowany największym przewidywanym ładunkiem. Na każdą z tych operacji wolno poświęcić maksymalnie 60 sekund. Postanowiliśmy, że osobą odpowiedzialną za szybki załadunek będzie młodszy Maciej. Cały rok pakował biceps by przygotować się do ekspresowego wrzucenia jedną ręką 15kg na pokład samolotu. Obie operacje zajmują mu po niewiele ponad 40 sekund.

Wojtek przeprowadza prezentację, opisując nasz samolot i działania które podjęliśmy by go wykonać w jak najlepszy sposób. Na koniec kilka pytań od inżynierów z komisji i po bólu. Prezentacja zaliczona – możemy odhaczyć jeden z punktów programu.

Prace przygotowawcze wielokrotnie przerywają nam przechadzający się pomiędzy stołami członkowie SAE, by pogratulować nam wyjątkowo starannie wykonanej maszyny. Rzeczywiście ciężko wśród innych ekip znaleźć samolot który byłby wykonany równie estetycznie jak polskie maszyny. Rozmowy o staranności wykonania zwykle kończymy podsumowując: “well, that’s how we do it in Poland”

Wciąż walczymy również z naszym Mikrasem. Jego oficjalna nazwa to Fourfeeter, ale pewne elementy jego konstrukcji decydują o tym, że zyskuje miano “Latającego Chlebaka”

Fourfeeter powinien zmieścić się w częściach w skrzyni, której wymiary określają organizatorzy i dać się złożyć w mniej niż 3 minuty. Sam samolot jest prawie gotów, ale mamy problem z pudełkiem do którego powinniśmy go wcisnąć. Ze względu na opóźnienie przesyłki nie zdążyliśmy go skonstruować. Kierujemy się w stronę kolegów z Dęblina. Wiemy, że powinni skończyć prezentację swojego Mikrasa kilka minut przed rozpoczęciem naszej, więc prosimy ich o pożyczenie sklejkowego pudełeczka. Chłopaki nie robią problemów – wyrzucają z niego swój samolocik i wręczają nam upragnioną skrzyneczkę.

Czekamy chwilę pod salą, by w końcu usłyszeć zaproszenie do środka. Wewnątrz przedstawienie przebiega zgodnie ze znanym, ustalonym harmonogramem. Wojtek prezentuje i broni Fourfeetera, a chłopaki jakimś cudem składają go mieszcząc się w 180 sekundach. Kolejny etap za nami.

W końcu przychodzi czas na inspekcję techniczną modelu Regular. Sędziowie badają czy zawiasy, snapy i cięgna są wystarczająco solidnie wykonane i zabezpieczone. Sprawdzają, czy rzeczywiste wymiary modelu zgadzają się z tymi, które widnieją w raporcie technicznym. Patrzą, czy nasz silnik nie jest w jakiś sposób zmodyfikowany i czy mamy łatwy dostęp do instalacji paliwowej. Przechodzą do punktu dotyczącego zasilania i… tu sprawa zaczyna się komplikować. Panowie pytają gdzie w naszym modelu znajduje się wyłącznik zasilania awioniki. Odpowiedź na to pytanie jest dość trudna. Cóż, w naszym samolocie nie ma wyłącznika. Mamy dość nieciekawe doświadczenia z rozlatującymi się w locie wyłącznikami, więc dla bezpieczeństwa zrezygnowaliśmy z tego bajeru. Niestety okazuje się, że zgodnie z regulaminem powinniśmy mieć możliwość wyłączenia zasilania bez rozbierania samolotu. Krótka rozmowa z naszymi sąsiadami z Dęblina i zaraz atakujemy ze śrubokrętami ich model, by wyciągnąć zeń zamontowany tam wcześniej wyłącznik. Szybki szaber i już mamy to, czego nam było trzeba. Sędzia wręcza nam naklejki ze skunksami, symbolizujące pomyślne przejście przez kontrolę, stanowiące jednocześnie logo Lockheed Skunk Works.

Niestety nie udaje nam się dziś oddać Mikrasa do badania technicznego. Zrobimy to jutro, z samego rana.

W klasie Regular na razie lądujemy na 2 miejscu. To prawie jak pole position przed jutrzejszymi lotami konkursowymi. Gdyby nie pomoc kolegów z pozostałych polskich reprezentacji byłoby z nami krucho.

Po 21 wracamy do motelu, wyczerpani szybkim tempem dnia, który zaczął się o 6:30. Choć jutro pobudka odbędzie się przed godziną 6, niestety nie możemy teraz iść spać. Dość sporo musimy nadrobić, zakładaliśmy że będziemy mieli paczkę 2 dni wcześniej i zdążymy przygotować samoloty jeszcze przed piątkiem, ale jest inaczej. Czeka nas ciężka noc.

19.03.2011 – sobota

Po krótkiej nocy podrywamy się do boju. Zbyt wcześnie na śniadanie w motelu, odgrzewamy zatem w mikrofali wczorajszą pizzę. O 7:00 jesteśmy już na lotnisku. Jest chłodno, wieje dosyć silny wiatr 4 m/s. Ma się jeszcze nasilać w ciągu dnia.

Tuż przed 9:00 Regular jest gotowy do lotu. Wieje bardzo silnie. Maciej z Bartkiem ustawiają model na pasie. Przy starcie model praktycznie od razu odrywa się od ziemi. Jest pusty a wieje bardzo silny wiatr. Co ciekawe, Maciej w czasie całego lotu ma wypuszczone przerywacze, a i tak model rwie do góry jak szalony. Start udany, krąg też. Z wiatrem model przemknął wartko. Na prostej do lądowania ledwie przesuwa się do przodu. Tymczasem zaczyna wiać coraz silniej, jest ze 6 m/s i turbulentnie. Maciej wspina się na wyżyny swojego kunsztu pilotażowego – pomimo dzikich harców tuż nad pasem model szczęśliwie przyziemia się w nakazanym miejscu – lot zaliczony. Po locie sędziowie sprawdzają jeszcze komorę ładunkową – jest pusta, więc udaje nam się uzyskać dodatkowe 10 pkt.

Tymczasem model klasy Micro przechodzi kontrolę techniczną i w drugiej serii będzie gotowy do lotu. Trochę schodzi z nas ciśnienie, udało się zaliczyć pierwszy, ważny lot, a model lata poprawnie.

W pierwszej serii również Dęblinowi udaje się zaliczyć “pusty” lot. Tymczasem model kolegów z Wrocławia, pilotowany przez jednego z członków lokalnego klubu modelarskiego niestety po starcie kończy lot na trawie obok pasa.

Na pas idzie FourFeeter zwany też przez nas “Latającym Chlebakiem” ze względu na kształt kadłuba. Na pokładzie obciążnik 840 gram, masa własna modelu 430 gram. Lot, w porównaniu z pozostałymi modelami klasy Micro, bardzo spokojny i udany. Co najważniejsze, lądowanie w jednym kawałku – lot zaliczony. Jest dobrze.

Tymczasem zbliża się druga kolejka klasy Regular. Na pokład wkładamy 10kg. Aby jednak dalszy opis był czytelny musimy nieco cofnąć się w czasie.

W pierwszym naszym starcie, podczas SAE 2008, nasz model był szybki, ciężki i twardy. Nie udało nam się wykonać zaliczonego lotu, model był zbyt szybki i trudny w lądowaniu. W kolejnych latach obserwowaliśmy dobre wyniki modeli o bardzo wiotkiej konstrukcji. Wiatry były słabe, lekkie modele radziły sobie z narzuconym, krótkim rozbiegiem. W naszym czwartym starcie postanowiliśmy zatem maksymalnie model odchudzić. Konstrukcja latała bardzo poprawnie, na oblocie podniosła bez problemu 6 kg, odrywała się po bardzo krótkim rozbiegu. Wiedzieliśmy jedno – model zajmie bardzo wysokie miejsce … chyba że się wcześniej rozsypie w locie. I drugie – po rozsypaniu nie będzie już czego zbierać. No i obawialiśmy się silnego wiatru.

Tyle tytułem dygresji, teraz do rzeczy. Około 11:30 przystąpiliśmy do drugiej próby w Regularze. Wiatr ciągle był silny i porywisty. Predator wystartował bardzo ładnie, z krótkim rozbiegiem. Również lot był bardzo poprawny aż do czwartego zakrętu. Tam zdarzyła się nasza katastrofa. Bardzo lekki i odchudzony model jest zawsze podatny na aeroelastyczne drgania samowzbudne – tzw. flatter. Niewielka sztywność skrzydła nie jest w stanie przeciwstawić się powiększającym się drganiom i skrzydło ulega po prostu destrukcji. To właśnie przytrafiło się nam w tym locie. W bardzo turbulentnym powietrzu obciążony 10kg ciężarem model wpadł we flatter – jedno skrzydło po prostu eksplodowało. Model rozbijając się o ziemię stracił również kadłub. To co zostało to ledwie końcówka jednego skrzydła i usterzenie ogonowe. Drugie skrzydło z końcówką zawisło na wysokim drzewie, poza naszym zasięgiem.

Tym samym dla Regulara zawody się zakończyły. Model nie nadaje się do odbudowy, nie było czasu aby wykonać go w dwóch egzemplarzach. Jak mówi powiedzenie: ‘kto nie ryzykuje w Rawiczu nie siedzi’. Model latał bardzo ładnie, najlepiej z dotychczas przez nas skonstruowanych. Gdyby No ale nic trzeba przełknąć gorycz porażki, na pocieszenie zostaje nam drugie miejsce w konkurencji prezentacji i oceny technicznej.
Konsumujemy lunch, ciśnienie trochę z nas schodzi, teraz nie mamy już nic do stracenia. Wreszcie koło południa przychodzi czas na III kolejkę Micro, drugi lot naszego modelu. Lot jest poprawny, model daje sobie radę. Niestety wściekłe porywy wiatru szarpią nim na prostej do lądowania – już nad pasem przy gwałtowniejszym podmuchu i wyrwaniu łamie się połączenie jednego ze skrzydeł z dźwigarem – model przechodzi na plecy i z przytupem rozbija się o pas.

FourFeeter, choc silnie zdeformowany, nadal jest w jednym kawałku, ale lot nie zostaje zaliczony z powodu przekroczenia linii bezpieczeństwa. Na szczęście model nadaje się do naprawy. Bartek z Maciejem jedzie do hotelu i sklepu modelarskiego po niezbędne części, Wuja z długimi tyczkami udaje się w kierunku pobliskiego zagajnika celem ściągnięcia wiszącego na drzewie jednego ze skrzydeł Regulara – by odzyskać dwa, warte nieco pieniędzy, serwomechanizmy.

Co ciekawe, po kilku kolejkach w klasie Micro nadal zajmujemy drugie miejsce. W Regularze, gdyby tylko udało się nam wylądować – a niewiele brakowało – również bylibyśmy na drugim miejscu. To świadczy tylko o tym, z jak trudnymi warunkach przychodzi się zmagać wszystkim ekipom.

Na lotnisku pojawiają się przedstawiciele lokalnej Polonii, którzy częstują nas owocami i kanapkami.

Trwają gorączkowe prace nad rekonstrukcją modelu klasy Micro. Niestety dopiero jutro przyjdzie nam walczyć dalej.

Wracając na lotnisko robimy jeszcze pamiątkowe zdjęcie dziury którą wyżłobił 10kg obciążnik Predatora. Na lotnisku układamy resztki Predatora na kształt, który go wyróżniał przed wypadkiem i przy wtórze marsza żałobnego płynącego z CD w samochodzie robimy sobie pożegnalne zdjęcia. Latał pięknie ale był zbyt delikatny. Będziemy go pamiętać.

19.03.2011 – niedziela

Rano część ekipy zaczyna od śniadania w ‘Jack in the box’. Zadajemy sobie pytanie: “ile kilogramów przybierzemy na tym wyjeździe?”. Dziadzio Radzio wyraża satysfakcję że już jutro wraca do Polski.

O 7:30 jesteśmy na lotnisku. Wieje znów silny wiatr, szczęśliwie nad ranem jest trochę słabszy.

Po godzinie przychodzi czas na pierwszą kolejkę w klasie Micro. Model waży 414 gram, ma na pokładzie ładunek o masie 1475g. Lot jest spokojny, choć z powodu nisko stojącego słońca, pilotujący go Maciej na kilka sekund traci go z oczu. Po ładnym podejściu model bardzo subtelnie przyziemia – i lot zaliczony. Tym samym umacniamy się w klasie Micro na 2. miejscu.

Sądząc po liczbie zespołów na starcie wczorajsze trudne warunki znacząco przetrzebiły modele. Również dziś zaczyna wiać coraz mocniej, co gorsze – wiatr zmienia kierunek i zaczyna wiać lekko poprzecznie do pasa.

Koło godz. 9:00 przystępujemy do drugiej próby. Mamy teraz większe obciążenie. Wieje silnie, ale Maciejowi udaje się utrzymać kierunek rozbiegu. Odrywa się przed linią końcową. Cały lot poprawny, model trzyma się ‘kupy’. Również lądowanie wychodzi Maciejowi bardzo ładnie. Model toczy się jeszcze i w momencie gdy już się nieomal zatrzymuje kręci ‘cyrkla’ – jego powodem jest rozsypanie się łożyska jednego z kółek podwozia. Niestety – choć to tylko drobny element, ale jednak, oderwał się od modelu przy lądowaniu – lot nie zaliczony. A było bardzo blisko.

Obok nas na swoich stanowiskach walczy Wrocław i Dęblin. Wrocław o wykonanie choć jednego zaliczonego lotu w klasie Regular, Dęblin o poprawienie miejsce w klasach Micro i Regular.

Kółko naprawione, czas na – chyba już ostatnią – kolejkę w klasie Micro. Prędkość wiatru – 10.3 m/s. Dla porównania uczniowie-piloci szybowcowi (nawet tacy z nalotem już kilkudziesięciu godzin) latają przy prędkości wiatru nie przekraczającej 8 m/s. Efekt? Start udany, bardzo krótki. Model jednak nie chce się wznosić, zakręt i lot bokiem, z wiatrem, Maciej wykonuje na 8-10 metrach. Trzeciego zakrętu nie było mu już dane wykonać – model przyziemia na trawie i kilkukrotnie kapotuje – przy przyziemieniu ma kilkadziesiąt kilometrów na godzinę. Nie bardzo jest co zbierać. Model byłby jeszcze do naprawy gdyby nie brak czasu. Zostaje ledwie godzina do końca zawodów, w tym czasie nie zdążymy go naprawić, zresztą być może nie będzie już kolejnej kolejki lotów.

Klasa Regular – ostatnia kolejka. Dęblin miał pecha w poprzednich dwóch lotach. Drobne awarie czy błędy proceduralne powodowały niezaliczenie kolejki. Tym razem udaje się – podnoszą 11.5 kg, będą wysoko w klasyfikacji Regular’a. Gratulacje!

Zostaje jeszcze Wrocław. Rzutem na taśmę, w ostatniej kolejce, wykonują jeszcze pierwszy w tych zawodach poprawny lot.

W poprzednich trzech latach przywieźliśmy w sumie jedno wyróżnienie, za trzecie miejsce w prezentacji modelu w klasie Micro w 2010r. Zawsze jednak, podczas ceremonii zakończenia zawodów mieliśmy całe modele w rękach. Nigdy nie ulegały całkowitej destrukcji, zawsze coś można było pokazać. W tym roku – paradoksalnie – nie mamy już żadnego modelu w całości, za to ciągle mamy szansę na trzy pudła w klasyfikacji generalnej.

Wreszcie koło godz. 12:00 jest po zawodach. Spożywamy w spokoju lunch czekając na dekorację zwycięzców. Celujemy co najmniej w trzy nagrody: trzecie miejsce za prezentację w klasie Regular (tego nikt nam już nie odbierze) oraz w klasie Micro drugie w klasyfikacji ogólnej i … no właśnie – w kategorii najwyższego współczynnika udźwigu – tutaj mamy wysokie aspiracje.

Z nieba leje się żar. Zgodnie z oczekiwaniami dostajemy plakietę za 3. miejsce w klasie Regular za prezentację techniczną. Potem organizatorzy wręczają najcenniejsze nagrody (szklane trofea) za ‘największy podniesiony ciężar’ w klasie Micro. Miny nam się wydłużają. Jak SAE stare tak w klasie Micro nigdy nie był punktowany podniesiony ciężar, ale stosunek podniesionego ciężaru do masy własnej modelu. Patrzymy lekko zszokowani jak ekipa z Indii odbiera trofeum za pierwsze miejsce. Na osłodę dostajemy jeszcze plakietę za 2. miejsce w klasyfikacji ogólnej w klasie Micro. To super wynik, pierwszy raz udało nam się osiągnąć tak dobry wynik w zawodach SAE.

Na zakończenie trafia do nas najwyższe odznaczenie: 1 miejsce w klasie Micro za uzyskanie największego współczynnika udźwigu! Hip hip hurra! Sukses jest wielki, radość też. Po trzech latach, w czwartym naszym starcie w zawodach SAE, sięgamy po najwyższe odznaczenie w klasie Micro.

Robimy sobie kilka pamiątkowych fotek – radość jest duża. Trzy odznaczenia w jednych zawodach – to jest coś. W klasie Micro wyprzedziliśmy między innymi ekipę z Dęblina. W klasie Regular postawiliśmy wszystko na jedną kartę. Nasz model miał albo wygrać albo … zginąć. Niestety przytrafiło mu się to drugie. Przegraliśmy z warunkami atmosferycznymi, które nie były do przewidzenia. Model latał poprawnie i gdyby nie wściekły wiatr, miałby szanse na bardzo wysokie miejsce.

Już po zawodach Wrocław wrzuca 11kg do modelu i startuje do – jak się okazuje ostatniego – lotu. W porywach silnego wiatru rozlega się głośne klaśnięcie – i skrzydła naprawdę “po zbóju” – po prostu się składają. Wbrew pozorom drużyna jest zadowolona, gdyby tak spektakularna katastrofa przytrafiła im się na zawodach na pewno zajęliby pierwsze miejsce w konkursie na najlepszą glebę.

Późnym popołudniem, po powrocie do motelu i szybkiej kąpieli większa część ekipy udaje się na barbecue, organizowane przez lokalną Polonię. W tym roku wszystkie polskie reprezentacje gorąco dopingowała i wspomagała na prawdę spora rzesza naszych rodaków, zamieszkujących okolice Dallas.

21.03.2011 – poniedziałek

Żeby zaoszczędzić nieco Politechnicznych pieniędzy chłopaki postanawiają zmniejszyć skrzynię – w końcu nasze samoloty zajmują już nieco mniej miejsca, a firmy przewozowe naliczają opłaty za wymiary zewnętrzne paczki. Piłują, wiercą i wkręcają produkując kilogramy wiórów.

Nadchodzi czas na jedzenie. Golden Corall, choć oferuje zróżnicowane menu to trochę zdążył się nam przejeść. Szukamy czegoś innego. W końcu lądujemy w barze Hooters i napychamy się prawdziwie amerykańskimi, ociekającymi tłuszczem hamburgerami, których nie da się zmieścić do paszczy. W czasie jedzenia obsługa proponuje nam turniej wirtualnej gry w kosza, przy pomocy którejś z modnych ostatnio konsoli do gier wyczuwających ruchy dłoni. W końcu nadchodzi nasza kolej – słyszymy jak pani woła do siebie “Wudżę” i kolegów. Gramy w rzucanie piłek do kosza machając jakimś pilotem. Idea uprawiania takiego “sportu” przed telewizorem raczej nas nie porywa. Wśród naszej załogi najlepiej rzuca Maciej, choć jego ruchy wyglądają na najbardziej nieskoordynowane i przypadkowe. Niestety, na szczeblu międzynarodowym nie wygrywamy tej konkurencji, ale pocieszamy się, że przynajmniej jesteśmy najlepsi wśród Europejczyków. Na koniec ulegamy namowom kelnerek i pozwalamy im zrobić sobie z nami pamiątkowe zdjęcie.

22.03.2011 – wtorek

Z samego rana wybieramy się do niewielkiego skansenu Fort Worth Stocyards, by obejrzeć tradycyjne pędzenie bydła, na które nie udało nam się zdążyć w zeszłym roku. Gotowi na spotkanie z pędzącym stadem półtonowych krów ustawiliśmy się na chodniku w nadziei, że pomimo kurzu spod kopyt coś jednak zobaczymy.

W końcu nadchodzi czas na widowisko. Pojawiają się podstarzali cowboy’e na koniach, a za nimi kilka krów. Tempo całej tej zabawy, delikatnie mówiąc, rozczarowuje. Bardziej wygląda to na spokojną przechadzkę, wyprowadzenie krówek na spacerek, niż pędzenie kogokolwiek gdziekolwiek. Zbyt dynamicznie nie jest, ale wrażenie robią na nas wielgachne rogi texańskich krów. Teraz wiemy już, dlaczego to, co codziennie jemy z bułką nazywają tu “longhornem”.

Po Stockyards przychodzi czas na kolejną atrakcję. Jedziemy obejrzeć od środka nowy stadion Cowboys’ów. Tego też nie zdążyliśmy zrobić w zeszłym roku.

Stadion jest ogromny i w porównaniu do stadionów do piłki nożnej, niesamowicie czysty. Podłogi się świecą, w powietrzu nie czuć żadnego zapachu, choć jest to obiekt zamknięty. “Trawa” na stadionie jest sztuczna. Najciekawsze jest to, co jest nad nią – cztery największe na świecie ekrany wyświetlające obraz w wysokiej rozdzielczości. Dwa większe ekrany ważą po 600 ton, każdy z nich składa się z 10,5mln diód LED, a ich przekątne sięgają 60m. Widzowie z najwyżej położonych sektorów nie muszą zabierać na mecze lornetek i wytężać wzroku żeby próbować dowiedzieć się co dzieje się na “murawie” – wszystko można obejrzeć na gigantycznym ekranie. Fascynujące.

Po południu w motelu wskakujemy do basenu. Opracowujemy różne style wskakiwania – “na Wojtka” , “na Golonę”, “na helikopter”, “na kota”. Wuja za bardzo wczuwa się w styl “na Predatora” i zalicza małą katastrofę. Już nie jest taki ładny jak przedtem. Obrażenia są widowiskowe, ale powierzchowne i niegroźne. W pokojowej łazience Wojtas czerpie wiele radości i satysfakcji z okładania zdartego nosa Wujaska wacikami nasączonymi spirytusem. Zdezynfekowany i opatrzony Wuj zapada w leczniczy sen.

Jutro z samego rana wyruszamy do domu. Wieczór upływa na beznadziejnych próbach wciśnięcia w nasze walizy ciuchów i różnych innych bambetli kupionych za dolary.

Wyjazd był udany i bardzo cieszymy się z wyników. Przyjemnie było na te kilka dni wyrwać się z objęć końca zimy i przejechać do gorącego Teksasu, w którym drogi nie składają się z dziur, a ludzi stać na benzynę. Mimo wszystko cieszymy się, że już wracamy do świata w którym kanapki, samochody i ludzie mają normalne rozmiary. Dobrze jest spędzić kilka dni z kolegami, ale gdy widzi się wciąż tych samych przez 24 godziny na dobę to powoli przychodzi ochota na zmianę towarzystwa.

Dnia 22-23-24 W Venlo odbyły się MISTRZOSTWA ŚWIATA WORLD 3D HELICOPTER COMPETITION w Venlo (Holandia).

Startowały tam największe sławy świata RC HELI.

Jako że udało mi się uczestniczyć w tej imprezie to chciałbym zaprosić na pokaz slajdów z tych ogromnych zawodów.

ZDJĘCIA Z ZAWODÓW

A Poniżej film z najlepszych lotów sobotnich

FILM Z SOBOTY

JAK CO ROKU W STOLICY CZECH PRADZE ODBYŁY SIĘ TARGI MODELARSKIE. IMPREZĄ TOWARZYSZĄCĄ BYŁY TARGI WSZYSTKO DLA DZIECKA. DOMINOWAŁY MODELE LOTNICZE, BARDZO MAŁO BYŁO SAMOCHODÓW A ŁÓDKI MARGINALNIE, MODELI KOLEJOWYCH PRAWIE WCALE. ORGANIZATOR WYZNACZYŁ CZĘŚĆ HALI NA POKAZY MODELI DEPRONOWYCH, BYŁ TAKŻE BASEN I ZIEMNY TOR DO JAZDY MODELAMI TERENOWYMI I CIĘŻARÓWKAMI. WIELCE NIEOBECNI FIRMY PELIKAN, GRAUPNER I INNI. W ICH MIEJSCU PRYWATNI PRODUCENCI MODELI Z EPP. WSZYSCY WYSTAWCY W ROZMOWIE PODKREŚLALI IŻ JEST KRYZYS. POZDRAWIAM WASZ WYSŁANNIK JANUSZ MAJORCZYK W PRADZE

7- osobowa drużyna z Politechniki Wrocławskiej, między innymi dzięki życzliwemu wsparciu niezawodnego sponsora PGNiG, będzie jedną z dwóch uczelni z Polski, które wezmą udział w tych prestiżowych zawodach. Rozpoczną się one w piątek inspekcją techniczną, która polega na sprawdzeniu modelu pod kontem bezpieczeństwa oraz zgodności projektu z wykonanym zadaniem. Później każdy zespół będzie prezentował swój model przed komisją sędziowską. Sobota i niedziela to dni przeznaczone na próby w locie. Każda drużyna będzie miała 9 możliwości wykonania lotu, a wszystko po to, aby podnieść jak największy ładunek.

W JetStream panuje wyśmienita atmosfera , ogromny entuzjazm i sporo optymizmu. Zbudowaliśmy bardzo dobry model, którym zamierzamy powalczyć o czołowe lokaty. Model Samarama jest w stanie udźwignąć 12kg, co daje ponad 200% swojej wagi. Porównując to do wyników z poprzednich lat, naprawdę możemy nie tylko cieszyć się z tego, co już udało nam się osiągnąć, ale i uruchomić ogromne pokłady nadziei na korzystny końcowy rezultat zawodów.

Zapraszamy wszystkich do odwiedzania naszej strony internetowej www.aerodesign.pwr.wroc.pl, na której będą się pojawiały newsy z zawodów.

Są to prestiżowe zawody skierowane do studentów kierunków lotniczych z całego świata. Celem projektu jest wykonanie zdalnie sterowanego modelu samolotu,  mającego za zadanie podnieść określony ładunek (możliwie największy). Każdy etap działań jest równie ważny, ponieważ zależy od niego całość powodzenia projektu. Finał tego przedsięwzięcia będzie miało miejsce w Los Angeles w marcu 2010r. Na lotnisku Van Nuys jako team Politechniki Wrocławskiej staniemy  ramię w ramię z drużynami z całego świata w walce o tytuł najlepszego zespołu młodych inżynierów konstruktorów lotniczych.

W tej chwili jesteśmy w trakcie przygotowań , nasz entuzjazm i determinacja gwarantują sprostanie postawionemu sobie celowi i zadaniu. Przed nami jeszcze miesiąc wytężonej pracy, której zespołowy charakter i zaangażowanie wszystkich członków teamu z pewnością zaowocują stworzeniem modelu, który spełni wymogi organizatora i zadowoli nasze oczekiwania, a co się z tym wiąże znajdzie uznanie w oczach jurorów.

W 2009 roku zajęliśmy bardzo dobre 17 miejsce, udowodniliśmy, że jesteśmy fachowcami w swoich dziedzinach, że nawet fatum, jakie nad nami zawisło w ubiegłym roku, potrafimy pokonać dzięki przyjaźni, samozaparciu i woli zwycięstwa, gdyż właśnie te cechy naszego zespołu pozwoliły nam rozbity model poskładać w ciągu jednej nocy.

Wierzymy, że tym razem nasz model okaże się jeszcze lepszy, tak doskonały, aby powalczyć o czołowe lokaty. Jesteśmy pewni, że warto zwrócić uwagę na nasze poczynania. Ufamy, że pomocna dłoń naszego sponsora PGNiG pozwoli nam zrealizować marzenia oraz rozsławić imię naszej uczelni i Polski w świecie, żywimy nadzieję, że za tym koncernem pójdą i inne- bo przecież cóż piękniejszego jest niż dać młodym pasjonatom pozwolenie na start – zapalić światło, które łączy i uwzniośla, dając satysfakcję i radość nie tylko nam, ale wszystkim, którym nasz entuzjazm jest bliski.

Zespół JetStream

www.aerodesign.pwr.wroc.pl

]]> http://www.rcclub.pl/jetstream-z-politechniki-wroclawskiej-na-zawodach-sae-aero-design-w-van-nuys/feed/ 0 http://www.rcclub.pl/fotorelacja-z-zawodow-sae-aerodesign-west-2009-van-nuys-california-usa-06-08032009r/ http://www.rcclub.pl/fotorelacja-z-zawodow-sae-aerodesign-west-2009-van-nuys-california-usa-06-08032009r/#comments Sat, 11 Apr 2009 23:43:53 +0000 aerodesign http://www.rcclub.pl/2009/04/12/fotorelacja-z-zawodow-sae-aerodesign-west-2009-van-nuys-california-usa-06-08032009r/ W dniach pomiędzy 03.03 – 14.03 odbył się wyjazd reprezentacji Politechniki Poznańskiej na zawody AeroDesign West 2009, organizowane przez amerykańskie stowarzyszenie inżynierów transportu SAE oraz firmę Lockheed-Martin. Konkurs związany z projektowaniem bezzałogowych maszyn latających, rozgrywany był w Los Angeles w stanie Kalifornia, USA.

Ekipa AeroDesign 2009 pod znakiem Hollywood

Prawda, że wyglądamy profesjonalnie? W barwach sponsora – Miasta Poznania

W konkursie AeroDesign biorą udział studenci uczelni technicznych z całego świata. Uczestnicy zawodów co roku projektują i budują samolot. Konstrukcję, loty i prezentacje oceniają między innymi fachowcy z firmy Lockheed-Martin, będącej patronem zawodów. Zadaniem modelu jest podniesienie w czasie zawodów jak największego obciążenia. Wielkość samolotu i napędzającego go silnika ograniczona jest przez regulamin, który co roku jest odrobinę zmieniany. W tegorocznych zawodach organizator wprowadził też korektę do regulaminu, która wykluczała stosowanie włókien szklanych i węglowych do budowy modeli. Posunięcie to miało na celu zmusić i zmotywować uczestników, do konstruowania nowych i lepszych konstrukcji, eliminując tym samym ponowny start w zawodach z modelami z ubiegłych lat.

Budowa samolotu oraz start w zawodach nie odbyłyby się bez chojnej pomocy sponsorów oraz życzliwych nam ludzi. Finansowo wsparli nas m.in. Miasto Poznań, Rektor Politechniki Poznańskiej, Dziekan Wydziału Elektroniki i Telekomunikacji Politechniki Poznańskiej, Dziekan Wydziału Budownictwa i Ochrony Środowiska Politechniki Poznańskiej, Dziekan Wydziału Elektrycznego Politechniki Poznańskiej.

Samolot został na wstępie zaprojektowany przez naszych konstruktorów w programie Solid Works. Po dokładnych obliczeniach i wszystkich poprawkach, przyszedł czas na budowę modelu. Kadłub, wykonany techniką klasyczną, posiada burty zrobione ze sklejki, poprzekładanej włóknem diolenowym oraz drewniane wręgi. Ich zadaniem jest przenoszenie obciążeń. Wszystkie te elementy zostały wycięte laserowo, aby uzyskać możliwie największą precyzję oraz dokładność przy montażu. Skrzydła zaś wykonaliśmy w technologii znanej i lubianej przez zawodników AirCombat. Dostarczone nieodpłatnie przez Pana Leona Rozmiańca styropianowe rdzenie, pokryliśmy fornirem lipowym, co uczyniło skrzydła bardzo sztywne i wytrzymałe. Dzięki pomocy Pana Henryka Synorackiego zaoszczędziliśmy dużo czasu i wysiłku. Wykonał dla nas formowane próżniowo, lekkie i wytrzymałe maski do naszych samolotów. Swoją wdzięczność chcemy okazać także Panu Radkowi Oleksemu, właścicielowi sklepu Modelarski.com, za udzielenie sporych upustów cenowych przy zakupach materiałów i części.

Jeszcze nie skończony, a już chce latać!

Miejscem odbywania się zawodów edycji West jest lotnisko modelarskie Apollo XI w miejscowości Van Nuys. Po przybyciu na miejsce zapoznajemy się ze specyfiką tego miejsca i wykonujemy pierwsze próbne loty “na pusto”. Zaliczamy je do udanych.

Lotnisko modelarskie Apollo XI RC Field w Van Nuys osaczone przez poranną mgłę

Kolejnego dnia odbywa się kontrola techniczna oraz prezentacja naszej koncepcji aerodynamicznej przed specami z Lockheed-Martin. Całość przebiegła gładko, zero punktów karnych po ocenie technicznej, a prezentacja przeprowadzona na medal. Po tej części plasujemy się na 10 miejscu wśród 31 teamów. Wrocław zajął miejsce 20, a Rzeszów 24.

Wychuchany i wypieszczony model gotowy do oceny technicznej…

…dokonywanej przez pracowników firmy Lockheed-Martin

Prezentacja koncepcji aerodynamicznej – w tle dzielnie referujący Wojtek

Pierwszy dzień zawodów. W tym roku na lotnisku jest znacznie bardziej bezpiecznie – organizatorzy zapewnili dużo większe strefy ochronne, do których publiczność nie ma dostępu. Pierwsza do lotów przystępuje klasa Micro, po niej rozpoczyna starty klasa Regular. O godzinie 8:50 odnotowujemy pierwszą kraksę – nie naszą. Pogoda jest bardzo ładna: jest słonecznie, na niebie trochę cumulusów, wieje słabiutki wiaterek. Temperatura umiarkowana rzędu 20′C, co pozytywnie wpływa na pracę silnika. Kolejny lot udany, kilka modeli ma problemy z silnikiem i nie przystępuje do lotu. Następny samolot przeciąga po starcie i wali majestatycznie w pas. Do startu mamy do dyspozycji 200 stóp, do lądowania 400. O godz. 9:06 nasi idą na pas. O 9:07 startujemy. Samolot lata bardzo ładnie, robi dwa kręgi. O 9:09 ląduje poprawnie, mieści się w pasie, rozlegają się gromkie oklaski. I co? Otóż lot “prawie” udany. Prawie, gdyż znów daje znać o sobie regulamin. Nerwy powodują błąd pilota – robi zakręt na kilku metrach zamiast lecieć po prostej; łamie tym samym zapis regulaminu mówiący o wykonaniu zakrętu dopiero po przekroczeniu linii wyznaczonej na pasie. Szkoda, bo tracimy możliwość wykonania pustego lotu, do którego można podejść tylko raz.

Nasza “Orca” dostojnie ląduje po zaliczonym locie…

Kolejne loty konkurencji są w miarę udane, główny problem to podejście do lądowania, większość przechodzi na drugi krąg nie mogąc zmieścić się w pasie. O 9:30 startuje Rzeszów. Lot trwa 4 sekundy: przeciągnięcie po starcie, z przytupem wbija się dziobem w trawiastą murawę. Kolejny model wpada w korkociąg. Następny zaraz po starcie przechodzi do pionowego wznoszenia, wiemy jak to się kończy. Kolejny konkurent wyeliminowany. Startuje Wrocław. Lot stabilny, choć na prostej pilot ostatnim wysiłkiem ratuje model przed wpadnięciem w korkociąg. Lądowanie twarde, ale udane.

… co nie udaje się niestety reprezentacji z Rzeszowa

Przygotowania do drugiej kolejki trwają. Po załadowaniu 6,2kg obciążenia, Orca trafia na plac gdzie ponownie grzany jest silnik. Brak punktów z pierwszego lotu zmusza nas do podjęcia decyzji o ładowaniu większych obciążeń podczas kolejnych lotów. Umożliwi nam to odrobienie punktów w porównaniu z innymi zespołami w stawce, które zaliczyły “pusty” lot. Za kilkanaście sekund start. Silnik wchodzi na wysokie obroty. Model powoli ale pewnie nabiera prędkości. Wyraźnie widoczną tendencję do skręcania w prawą stronę, pilot szybkim i precyzyjnym ruchem skutecznie kontruje, sprowadzając maszynę na właściwy tor. Niebezpiecznie blisko linii końcowej rozbiegu Maciej krzyczy: “leć! leć!!” i samolot anemicznie odkleja się od pasa. Teraz wszystko zależy od umiejętności pilota. Trzeba stłumić nerwy i emocje, opanowanie to podstawa. Minimalne wychylenia drążków oraz pełne skupienie sprawiają, że Orca coraz pewniej zmaga się z wiatrem. Szeroko pokonuje łuk i chwiejąc się w dość silnych porywach wiatru, podchodzi do lądowania. Kilkanaście centymetrów nad asfaltem, model podrywa się jeszcze do góry, ale po chwili zostaje stłumiony. Mimo poprawnego przyziemienia, problemem staje się duża prędkość. Po kilku sekundach walki z siłami tarcia, udaje się zatrzymać maszynę i oczy ekipy kierowane są na sędziego. Chwila niepewności i w prawej ręce arbitra pojawia się zielona plansza, której znaczenia chyba nie trzeba objaśniać.

Lot zaliczony, o czym świadczą nasze zadowolone gęby  Poza trawą w kółku – zero zniszczeń

O 13:57 przystępujemy do trzeciej próby z 8.2kg na pokładzie. Jeszcze przed startem wydaje się, że przednie kółko stawia zbyt duże opory toczenia. Rozbieg stanowi potwierdzenie tego faktu. Model odrywa się, ale opada z powrotem na ziemię. Zbliża się czwarta kolejka lotów. Po drugiej zajmowaliśmy miejsce 7, w trzeciej przeskoczyły nas dwie drużyny.

Godzina 15:00. Przygotowujemy się do startu. Jeden z modeli konkurencji, szczęśliwie charakteryzujący się małą prędkością przeciągnięcia odstawia taniec na prostej do lądowania, połączony ze zmianami kierunku lotu o 90° względem kierunku pasa. Mimo tego ląduje szczęśliwie, co wywołuje głośny aplauz zgromadzonej gawiedzi. Czwarta próba w porównaniu do trzeciego lotu zostaje zaliczona bez większych problemów. Model lżejszy o 0,5kg z wyregulowanym i naoliwionym przednim kółkiem nie sprawia nam zawodu. Niestety mimo sukcesu przesuwamy się na 10 pozycję, ale to nic, w pozostałym ostatnim dziś kursie podnosimy poprzeczkę o 1,4kg. Ostatecznie udało się nam dziś wykonać 3 zaliczone loty unosząc kolejno wagi 13.6, 16.6 i 19.6 funta (8.9kg). Plan minimum na dziś został zrealizowany. Z ósmą lokatą jesteśmy liderem wśród załóg europejskich, wyprzedzając będący na 16. pozycji team wrocławski oraz na 25. rzeszowski.

Godzina 7:38. W komplecie przybywamy na drugi dzień lotny. Skręcając w Woodley Avenue, drogę opasającą teren lotniska, widzimy szeroko rozlewającą się w nieckach terenu gęstą mgłę, przez którą z trudnością przebija się wschodzące słońce. Wiemy już, że będzie ciekawie. Mleczna mgła skutecznie ogranicza widoczność. Powietrze o dużej wilgotności względnej zawiera mniej niezbędnego do procesu spalania tlenu w jednostce objętości, co obniża moc silnika. Mgła może także świadczyć o słabym wietrze, co także nie jest dla nas korzystne. W pierwszej kolejności zaczynamy od kontroli masy ładunku na wadze organizatora. Ciężar okazuje się być dobrany odpowiednio, na cyfrowym wyświetlaczu pojawia się 24,50 funta, czyli ok. 11,40kg. Z taką masą zmierzymy się podczas naszego pierwszego dzisiaj lotu, w porannej serii zawodów. Obciążenie zostaje skalkulowane w ten sposób, aby przy pomyślnym locie osiągnąć minimalną przewagę nad konkurentami w tej kategorii.

Mocny uścisk Marcina   vs.   O.S. rozgrzewany właśnie przed lotem

Jest 8:28, na pokładzie 24.5 funta, 11kg. Model rozpędza się powoli. Gdy dojeżdża do linii, przed którą musi się oderwać Maciej ciągnie do góry. Bartek jednak krzyczy: “ląduj”, sądząc, że oderwanie nastąpiło za linią oznaczającą koniec rozbiegu. Model zwalnia i kończy w wysokiej trawie za progiem pasa. Udany lot zalicza Politechnika Rzeszowska. Bez większej walki z termiką zataczają dwa kółka i z dosyć dużej wysokości udaje się im sprowadzić maszynę na ziemię. Godzina 9:30, z drukarki na stole sędziowskim wychodzą najświeższe wyniki po rundzie 6. Zachowujemy nadal taką samą pozycję. Czas powalczyć o wyższe lokaty.

O godz. 10:06 przychodzi nasza kolej w ramach 7 rundy. Waga jak poprzednio. Niestety w odróżnieniu od wczorajszego dnia wiatru nie ma żadnego, praktycznie cisza. Rozbieg trwa długo, niestety model nawet sie nie odrywa, kończy w trawie obok pasa. Ułamuje się kawałek statecznika, ale nie stanowi to żadnego wyzwania dla naszych modelarzy, którzy zaraz przystępują do dzieła. Zostaje nam prawdopodobnie ostatnia runda. Startuje Wrocław. Na rozbiegu pilot mocno ściąga drążek, co powoduje tarcie statecznikiem poziomym po ziemi. Model przerywa start, wrocławiacy próbują jeszcze raz, ale … w tej kolejce model już nie poleci. Szlifowanie ogonem po ziemi spowodowało oderwanie usterzenia.

Ułamany fragment statecznika? Marcin + Cyjanoakrylat + Aktywator = Żaden Problem

Finał zbliża się wielkimi krokami. Żeby urealnić szanse na jakikolwiek udany dziś lot, zmniejszamy obciążenie do poziomu 10,30kg… jest to dla nas liczba magiczna. Magia z pewnością się tu przyda, w tym celu Marcin vel “wuja” wykonuje taniec szamana, aby zaczarować maszynę (z tym 10.3 związana jest pewna większa historia, ale teraz nie będziemy się o tym rozpisywać.) Próby oderwania modelu “na siłę”, tuż przed wyznaczoną linią kończą się często przeciągnięciem tuż po oderwaniu. Przy odrobinie szczęścia kończy się to tylko cyrklem na pasie, zdarza się jednak też wypadnięcie z pasa i efektowniejszy kapotaż w trawie.

Ostatecznie finiszujemy na 8. miejscu wśród 31 ekip. Wynik dużo lepszy od zeszłorocznego, utrzymując ten progres mamy spore szanse w przyszłym roku. Zachowaliśmy dominującą pozycję wśród polskich ośrodków akademickich reprezentowanych na SAE, choć trzeba przyznać, że nie było łatwo. Nasze doświadczenie uzyskane w zeszłym roku dało nam duży handicap. Ale już za rok Rzeszów, Wrocław i nieobecna w tym roku na edycji zachodniej Warszawa będą dla nas groźnymi konkurentami.

Pamiątkowe foto z Rzeszowianami i ich samolotem. Niestety zabrakło Wrocławia…

Ty Maciej steruj, a my leeeeciiiimyyyy!!!

Na koniec wręczane są nagrody za pierwsze trzy miejsca zajęte w klasyfikacjach generalnych poszczególnych klas. W naszej klasie pierwszą nagrodę odbiera Kansas State University. Ostatecznie zajęliśmy 8. miejsce w gronie 31 drużyn klasy Regular. Rzeszów uplasował się na miejscu 14., Wrocław na 17.

Marcin jest bardzo dumny z tego, że pochodzi z Polski…

…ale jego największą dumą jest ukochany samolot

Obszerna relacja z zawodów oraz galeria zdjęć, dostępna jest na naszej stronie internetowej, na którą bardzo gorąco zapraszamy: www.aerodesign.com.pl

pozdrawiamy

Ekipa AeroDesign

Film do ściągnięcia tutaj: Loty w Alpach.wmv

Poniżej jeszcze na dokładkę fotki nocnych lotów w Lubięcinie na boisku (z dnia wczorajszego) nagrane po lotach akrobacyjnych modelami spalinowymi.

TUTAJ możecie zobaczyć obiecany wcześniej filmik, który jednak nie oddaje tego co dzieje się w powietrzu na żywo!!! Skrzydełko wyposażone jest w 4 neony pomysłu Tomka, kilkanaście LED – nikt nie wie ile , bo co jakiś czas dokładane są  kolejne. Całość zasilana jest baterią Li-Po z telefonu.

Tomek dzięki za podesłane fotek i filmików

Więc było co oglądać jednak ci którzy nastawili się na zakupy mogli się rozczarować.. było ubogo w stoiska (były tylko kilka). Osoby interesujące się modelarstwem okrętowym na pewno się nie zawiodły ponieważ na wystawie pokazane było było dużo bardzo ładnych i ciekawych modeli.

Pozdrawiam Stefan