Ekspandowanie – spienianie granulek tworzywa np. Polipropylenu parą wodną i przy użyciu ciśnienia, granulki łączą się ze sobą zwiększając jednocześnie objętość. Ponad 90 % objętości pianki wytworzonej w tym procesie zajmuje powietrze.

EPP ze względu na swoje właściwości, niski ciężar i pamięć kształtu  oraz niewrażliwość na różnego rodzaju rozpuszczalniki stosowane w farbach, jest bardzo wdzięcznym materiałem modelarskim. Bardzo szybko można zbudować model samolotu, uzbroić go w niezbędne serwomechanizmy, silnik, odbiornik oraz regulator, i w powietrze, zabawa przednia. Gdy zaliczymy tzw. ”kreta”  pospieszna naprawa nieodzownym wyposażeniem modelarza jakim jest klej CA, przywraca model do latania.

Pozdrawiam. Janusz.

Hawker Hurricane z EPP,  model wycięty metodą cnc z pianki EPP odpornej na uderzenia.. Rozpiętość: 1020 mm, długość; 700 mm. Model przeznaczony rekreacyjnie lub sportowo do pilotażu również przez mniej doświadczonych modelarzy. Zastosowany profil dwuwypukły nośny.  Do napędu  zastosowano  silnik 3 f o mocy ok 250 W, pakiet Li-pol 11,1 V, 2200 mAh, śmigło 10×6, regulator 3 f  25 A. Model skleić należy cjano akrylem. Zestaw zawiera pomalowane rdzenie EPP; parę skrzydeł, stateczniki poziomy i pionowy, kadłub, wklejone wzmocnienia skrzydeł i kadłuba.

Pozdrawiam. Janusz.

Kolejnym modelem który chciałbym zaprezentować jest model  Mesersschmit Me 109 z EPP, wycięty metodą cnc z pianki EPP super odpornej na uderzenia, model  w skali 1:12 o rozpiętości 900 mm, długość; 700 mm, już całkowicie pomalowany farbami akrylowymi, wklejone pręty węglowe jako wzmocnienia, wykonane lotki. Model przeznaczony rekreacyjnie lub sportowo do pilotażu również przez mniej doświadczonych modelarzy, spokojny w locie wybaczający błędy. Zastosowany profil dwuwypukły nośny.

Zestaw do samodzielnego montażu jest oferowany przeze mnie do sprzedaży jest sprawdzony i latający. Należy samodzielnie skleić razem skrzydła, wkleić wzmocnienia statecznika pionowego i poziomego. Do napędu najlepiej zastosować silnik 3 f o mocy ok. 200 W, pakiet Li-pol 11,1 V, 1300 mA, śmigło 9×5, regulator 3 f 20-25 A. Do zestawu dołączono sklejkę jako mocowanie silnika 3 fazowego, mocowanie tylne, pręty stalowe na popychacze lotek i steru wysokości,  dzwignie sterowe, farbę w trzech kolorach do podmalowania zabrudzeń lub ubytków. Ponadto należy wygiąć i dopasować na długość popychacze lotek i steru wysokości, wyciąć gniazda na serwa i akumulator. Umiejscowienie akumulatora należy wybrać doświadczalnie w takim miejscu kadłuba aby środek ciężkości wypadł w okolicy ok. 25 % średnie  cięciwy  płata. Po pierwszych lotach można poprawić wybór środka ciężkości przesuwając akumulator .

Pozdrawiam. Janusz.

Model Kawasaki Ki 61 Hien ARF z EPP, wycięty metodą cnc z pianki EPP odpornej na uderzenia w skali  do 1:12 o rozpiętości: 1020 mm, długość; 720 mm, już całkowicie pomalowany farbami akrylowymi, wklejone pręty węglowe jako wzmocnienia skrzydeł i kadłuba, wykonane lotki. Model przeznaczony rekreacyjnie lub sportowo do pilotażu również przez mniej doświadczonych modelarzy, spokojny w locie wybaczający błędy. Zastosowany profil dwuwypukły nośny. Należy samodzielnie skleić skrzydła, wkleić wzmocnienia statecznika pionowego i poziomego.

Do napędu najlepiej zastosować silnik 3 f o mocy ok. 200- 250 W, pakiet Li-pol 11,1 V, 1300-2200 mA, śmigło 10×6, regulator 3 f 20-25 A, Do zestawu dołączone są  sklejka do mocowania silnika, pręty stalowe na popychacze, dzwignie sterowe, farby w słoiczkach po ok. 30-40 ml do podmalowania ubytków lub zabrudzeń modelu. Prezentowane zdjęci pokazują model sklejony, zdjęcia modelu w locie.

Pozdrawiam. Janusz.

]]> http://www.rcclub.pl/kawasaki-ki-61-hien-z-epp/feed/ 0 http://www.rcclub.pl/sm-50e-v2-pierwszy-polski-seryjnie-produkowany-smiglowiec/ http://www.rcclub.pl/sm-50e-v2-pierwszy-polski-seryjnie-produkowany-smiglowiec/#comments Fri, 29 Apr 2011 21:10:38 +0000 Sebus102 http://www.rcclub.pl/?p=6872 Witam wszystkich po raz kolejny. Dziś chciałbym przedstawić wam mój najnowszy nabytek. SM-50e V2

W tym artykule chciałbym pokazać w skrócie jak powstawał ten egzemplarz i pokazać film z pierwszego oblotu. A więc zaczynamy:)

Model zacząłem od składania ramy oraz głowicy (wstępnie nic na klej)

Jak widać konstrukcja ramy nie odbiega jakościowo od tych “znanych” klepanych masowo innych marek. Przypomina swoją budową najnowszy model GAUI X7. Dostępne są dwie wersje. Carbon i moja aktualna G10. Model w wersji z carbonu kosztuje 200 zł więcej i polecany jest dla pilotów którzy nie kretują za często jako taki Tuning wizualny;) bo raczej charakterystyki lotów to nie zmieni:)

Głowica w pełni programowalna, podobna do głowicy zastosowanej w jednym z najdroższych śmigłowcach w świecie RC Henseleit Tree dee MP. Jej konstrukcja pozwala na płynną pracę mechaniki i ustawienie dużych kątów cykliki oraz skoku ogólnego (jaram się!!!! już czekam na oblot) Oczywiście producent znowu przewidział możliwość wyboru. Czy chcemy latać z flybarem(prętem stabilizującym) czy też zastosować głowicę Flybarless(bez pręta)

Jako że jest to wersja V2 a znaczy to że był poprzednik To prócz zmienionej konstrukcji ramy na lepszą i odporniejszą, producent zmienił też napęd wirnika ogonowego Tym razem jest to wałek, który co prawda jest mniej odporny na przychaczenia wirnikiem ogonowym w ziemię niż pasek ale praca wirnika ma mniejsze opory i nie ma obawy o to że powstać może ładunek elektrostatyczny wywołany pracą paska . No jeszcze jedna zaleta… nie trzeba mieć trzech rączek aby naciągać pasek podczas ocieplenia gdy ten się rozciągnie

w modelu zastosowalem silnik TURNIGY 4030 1400KV który ma moc powyżej 3000W Na zdjęciu widać zamontowaną zębatkę odbierającą 120T Mod 0.1 oraz aluminiowe wzmocnienia ramy głównej koło silnika.

tak model się prezentuje…. golasek:) będzie latać na 6S Rhino 4900mAh 25C(bardzo dobre lipole)

Przyszła kolej popracować nad kabiną i zrobić jej ładne naklejki
tak to się zaczęło:

a skończyło tak:

Prawda że ładnie ?

ok przejdźmy do myślenia nad tym “jak tu upchnąć elektronikę?” Banał… wszystko pięknie się nadaje do przyjęcia, nawet największych regulatorów

zostało mi popracować nad kablami, włożyć serwa i beca który będzie zasilany z osobnego pakietu 2S. Regulator to Turnigy K-Force 120A HV opto z systemem anty spark…. wiem wiem XT60 nie na takie prądy ale jeszcze nie były ciepłe nawet po ostrym lataniu a są wygodne:)

Na zdjęciu powyżej widać jak zamontowałem całą elektronikę, odbiornik, serwa i model był po wstępnym ustawieniu głowicy.

Już mogłem zobaczyć jak będzie się prezentować w całości:)

Model zakończyłem w nocy i przedstawiam fotki z ostatecznej wersji helika

wirnik ogonowy

łopatka flybara

model w pełnej klasie

Czas na oblot tej maszyny i regulacje w powietrzu  Udałem się więc na strefę ekonomiczną pod JOST ulubiona miejscówka aby wykonać trochę statycznych lotów. Wszystko na spokojnie…. na wydziwianie przyjdzie pora

Czas na film koniecznie oglądnijcie do końca ;P pomimo że będzie wam się nudzić jak mi ale trzeba… rozeznać się czy wszystko gra:)

www.youtube.com/watch?v=dT2U5h8L1jc

Wrażenia… bo wszyscy mnie o to pytają:) Czy chcesz latać makietowo bądź 3D to ten model jest dla Ciebie. Jestem ze wszech miar zadowolony z tego ptaszka. Musze poczekać na dłuższe ramiona serw bo moje są zbyt krótkie i nie mogę ustawić sobie odpowiedniej dla mnie cykliki i wychyleń dlatego model czeka aż wszystko dojdzie na wtorek A powiem jeszcze raz… warto kupić coś co jest nietuzinkowe i nasze polskie niż inwestować w seryjnie produkowane modele. Części do SM-a pomimo tej wielkości są stosunkowo tańsze niż części znanych marek jak np Align…

Wyposażenie mojego modelu:

• SM 50e V2 kit
• łopaty:Carbon pro 3D (Z HK dobrze wyważone i sztywne jak na tę cenę łopaty)
• silnik Turnigy 4030 1400kv
• regulator Turnigy 120HV opto
• bec zasilany z pakietu osobnego
• żyroskop: A gp780
• serwa: DS610 na cyklice i DS650 na ogon
• pakiety: Rhino 4900mAh 6S 25C
• Odbiornik: spektrum AR7000

Model można zakupić na stronie #ELEKTROMAR#

]]> http://www.rcclub.pl/sm-50e-v2-pierwszy-polski-seryjnie-produkowany-smiglowiec/feed/ 2 http://www.rcclub.pl/golebie-%e2%80%93-mini-test-profili-kfm/ http://www.rcclub.pl/golebie-%e2%80%93-mini-test-profili-kfm/#comments Sun, 20 Mar 2011 21:52:53 +0000 marek.zg http://www.rcclub.pl/?p=6805 Pomysł zbudowania w pełni użytkowego modelu ze skrzydłem z profilem typu KFm jaki zrodził się przy okazji doświadczeń zebranych z Me-163 natrafiał na trudność z decyzją, który z profili wybrać. Zasadniczo pomysł profilu KFm opiera się na wykonaniu stopnia – wybrania w profilu.

Strugi powietrza opływające takie skrzydło za stopniem są ‘transportowanie” przez wir, który tworzy się w wybraniu zachowując laminarny charakter przepływu. Daje to wyraźny spadek oporów. Dodatkowym atutem transportu powietrza przez wir jest jego elastyczność. Oderwanie strugi opływającej skrzydło następuje przy kącie natarcie kilkukrotnie większym niż w przypadku profilu o stałej powierzchni właśnie dzięki temu, że wir może zmieniać swoje wymiary. To tak jakby mieć profil o zmiennej geometrii. Teoria teorią ale jaki profil zastosować w praktycznym projekcie? Podstawowa rodzina KFm składa się z 4 profili KFm1 do KFm4.

Pierwszy z nich jest zupełnie nietypowy gdyż ma stopień na spodzie profilu w odległości 40% cięciwy profilu. KFm2 ma stopień na górze w odległości 50% cięciwy. KFm3 jest dalszą modyfikacją KFm2 polegającą na wykonaniu pośredniego stopnia w odległości 50%-75% cięciwy. KFm4 ma symetrycznie stopnie na górze i na spodzie profilu w odległości 50% cięciwy. Opierając się na dostępnych w internecie opisach do modelu takiego jak Me-163, który ma być szybki, zwrotny wybór pada na KFm4. Jednak KFm1 jest bardzo stateczny, nie wymaga wychylenia lotek ku górze (lub odpowiedniego zwichrzenia).

Zresztą z opisów nie wynika jednoznacznie, że cecha ta dotyczy wyłącznie KFm1. Potrzebny był zatem jakiś eksperyment, porównanie praktyczne, pozwalające bliżej zapoznać się z cechami tych profili.

Wykorzystałem do tego celu płytę z 3 milimetrowego depronu na skrzydła i nieco EPP na kadłuby. Zbudowałem modele w układzie latającego skrzydła wzorując się na proporcjach modelu Alula. Szablony wykonałem z kartonu i wyciąłem 4 modele. Jako podstawę do porównań zbudowałem model z profilem płaskim (płaska płytka). Pozostałe 3 wykonałem ze skrzydłami z profilem KFm1, 2 i 4. Do montażu elementów skrzydeł użyłem kleju UHU PORR i kleju na gorąco z pistoletu do zmontowania modeli w całość. Całą pracę udało się wykonać w jeden wieczór.

Następnego dnia przyszedł czas na oblot i testy. Skorzystałem z sali gimnastycznej i korytarza naszej szkoły nr 11. Postanowiłem jako kryterium przyjąć odległość pokonaną przez modele czyli ich doskonałość. Do tego szczególnie dobrze nadawał się korytarz szkolny, którego posadzka wykonana jest z kafelków. Sala była lepsza przy oblotach i regulacjach, gdyż modele nie latały od razu prosto i równo. Sporo czasu zajęło dobierania położenia środka ciężkości i wychylenia lotek ku górze. Pierwsze subiektywne wnioski co do właściwości poszczególnych profili można już było wysnuć. Najdalej latał model z profilem KFm2 (ze stopniem u góry), najbliżej płaska płytka. Chciałem jednak uzyskać jakieś liczby. Poświęciłem na to kolejne dwa dni lotów. Na początek wypuściłem modele jeden z drugim. Każdy z nich wylądował we właściwym sobie miejscu. Następnie wziąłem model, który zaleciał najbliżej (płaska płytka) i korygując nieco położenie środka ciężkości i wychylenie lotek wielokrotnie wypuszczałem go starając się uzyskać jak najlepszy wynik czyli największą odległość lotu. Przy czym brałem pod uwagę tylko loty powtarzalne, jednorazowy „nadzwyczajny” lot nie był brany pod uwagę. Tą metodę „ustanawiania rekordu” zastosowałem kolejno do każdego z modeli. Po 2 godzinach na podłodze korytarza leżały 4 modele w miejscach do których zdołały przylecieć. Płaska płytka pokonała jedenaście metrów, KFm 2 osiemnaście. Model ze stopniem na spodzie skrzydła przeleciał prawie czternaście metrów a symetryczny szesnaście. Zaobserwowałem również różne zachowanie modeli w czasie lotu. Z profilem KFm1 lata prosto, bardzo stabilnie, jak „po sznurku”. Loty są bardzo powtarzalne, nie zbacza z wyznaczonego rzutem toru. Podobnie lata model z profilem symetrycznym KFm4. Natomiast model z KFm2 często zbacza raz w lewo a raz w prawo. Najmniejsza niedokładność przy wypuszczeniu modelu skutkuje zejściem z kursu. Latał wprawdzie najdalej, ale wymagał wykonania największej liczby prób. Takie są wnioski z pierwszego dnia lotów. Wieczorem przerobiłem skrzydło modelu ze stopniem na górze dodając z paska depronu stopień pomiędzy 50% a 75% cięciwy (za istniejącym stopniem KFm2) uzyskując tym samym model z profilem KFm3. Przy okazji zaokrągliłem krawędź natarcia płaskiej płytki. Pierwotnie wyciąłem ją skalpelem z depronu tak jak wykonuje się modele halowe. Uznałem jednak, że skoro KFm’y mają zaokrąglone natarcie to płaska płytka też powinna. Przy najbliższej okazji modele poddałem testom na warunkach jak za pierwszym razem, to znaczy metodą „bicia rekordu”. Płaska płytka z zaokrąglonym natarciem latała o metr dalej osiągając odległość dwunastu metrów. Daje to przyrost doskonałości o 9%. Warto o tym pamiętać wykonując chociażby usterzenia do modeli jako deseczki lub kratownice. KFm3 poleciał dwadzieścia metrów, jest lepszy od płytki o 82%. To bardzo duża różnica. Nie sposób ją zignorować poszukując sposobów polepszenia właściwości lotnych własnych bądź modyfikowanych modeli. Jego lot był znacznie stabilniejszy i powtarzalny niż modelu z jednym stopniem (KFm2), był podobny do lotu modeli z profilem KFm1 i KFm4. Porównując zachowanie się poszczególnych modeli w locie zauważyłem, że model z profilem KFm1 (stopień na spodzie skrzydła) miał minimalnie poniesione lotki w stosunku do pozostałych profili.  Modele (i nie tylko modele) w układzie latającego skrzydła dla zachowania statecznego lotu wymagają odpowiedniego skręcenia skrzydła, podniesienia krawędzi spływu, wychylenie lotek do góry lub zastosowania profilu samostatecznego. Na zdjęciach numer 7 do 10 widać wielkość wychylenia lotek. Największe było przy profilu płaskiej płytki, przy KFm’ach 2, 3 i 4 nieco mniejsze niż w przypadki płytki. Również środek ciężkości modelu z KFm1 był umiejscowiony bardziej z tyłu o około 5 mm w stosunku do pozostałych. Wyniki lotów i ich porównanie zestawiłem w tabeli. Liczby wyglądają zachęcająco, nie miałem jednak innego odniesienia jak do modelu z płaskim profilem. Nadal nie wiedziałem jak sprawa się ma w stosunku do „normalnego” modelu. I tu z pomocą przyszedł mi Leszek prowadzący szkolną modelarnię. Udostępnił mi model rzutki klasy F1N. Model przeznaczony do zawodniczych startów na hali. Był nieco większy od moich gołębi i wielokrotnie lżejszy. Testując go uzyskałem loty o długości nieco przekraczającej dziewiętnaście metrów. Prawie metr mniej niż model z KFm3 wykonany „na kolanie” w dwadzieścia minut! Zdjęcia tego modelu na posadzce pozwalają zorientować się w jego wielkości i proporcjach. Zebrane w czasie lotów wyniki przedstawiam w tabeli.

Zrobiłem porównanie w stosunku do płaskiej płytki i płytki z zaokrąglanym natarciem. To pierwsze z powodu takiego wykonywania modeli halowych, a drugie z podobieństwa wszystkich modeli do siebie (KFm’y miały zaokrąglone natarcie). Z tabeli wynika niezbicie, że każdy z profili typu KFm osiągnął wyższą doskonałość niż płaska płytka. Trzeba tu zwrócić uwagę na grubość testowanych skrzydeł. Płaska płytka 3mm a KFm 4 u nasady skrzydła miał 15mm! Zaskoczeniem jest dla mnie, że KFm 2 i 3 wykazały tak dużą różnicę w doskonałości w stosunku do płytki. Nie mniejszym zaskoczeniem jest też to, że model klasy F1N nie pokonał KFm3, choć różnica nie jest zbyt wielka. Wnioski praktyczne? Ze względu na mniejsza stabilność kierunkową modelu z KFm2 warto jest użyć KFm3. Dodatkowym bonusem będzie większa doskonałość modelu. Te dwa profile użył bym przy budowie modeli szybowców, trenerów. Klasycznych i latających skrzydeł. Symetryczny KFm4 będzie świetny w szybkich modelach lub latających przy większych wiatrach. KFm1 powinien się sprawdzić tam gdzie potrzebna jest duża stabilność lotu czyli latające skrzydła, szybsze modele zboczowe i modele do latania w burzliwym powietrzu lub przy silniejszych wiatrach sprzyjających bardziej latawcom niż swobodnemu lataniu. Czy te wnioski są do końca prawdziwe? To możemy sprawdzić tylko budując już mniej eksperymentalne ale bardziej użytkowe modele. W moich planach budowy znajduje się halowy model ME 163 z profilem KFm1 oraz większy, o rozpiętości skrzydeł powyżej 1m, do latania na lotnisku z profilem symetrycznym KFm 4. Przy okazji analizy osiągów modeli zaopatrzonych w profil ze stopniem warto przytoczyć opis jednego z modeli konstrukcji Bolesława Grajety, modelarza z Poznania, prekursora modelarstwa w Polsce po odzyskaniu niepodległości. Znajduje się on w książce, której autorem jest Paweł Elsztein, „Modelarstwo lotnicze w Polsce” wydanej przez WKŁ w roku 1986. Na stronie 65 znajdujemy: „Inny model, Aterjag-85 z 1920 roku, również belkowy, miał układ dolnopłata wzmocniony cięgłami nicianymi od góry do dołu. Skrzydła były pokryte cienką kalką kreślarską całkowicie, od dołu i do połowy na górze. Pokrycie lakierowano lakierem spirytusowym. Masa całkowita modelu wynosiła 210 g. Model przelatywał odległość około 120 m”. Był napędzany sznurem gumowym. Autor książki zamieszcza rysunek tego modelu. Nie pozostawia on żadnych wątpliwości o jaką połowę chodzi (może do połowy rozpiętości skrzydła?). Pokrycie skrzydła od góry „do połowy” oznacza do połowy cięciwy. Jest to zaznaczone na rysunku. Profil miał więc stopień na górze tak jak KFm2! Miał sporą rozpiętość skrzydeł, jak na okres w którym został zbudowany, 950 mm i śmigło o średnicy 340m. Osiągi tego modelu trudno porównać do innych z tamtego okresu z uwagi na niewielką ilość dostępnych informacji. Pierwsze ogólnopolskie zawody odbyły się dopiero w 1926 r. ale nie są przytaczane wyniki uzyskane przez startujące modele. Najbliższe datą wyniki, przytaczane we wspomnianej już książce, pochodzą z roku 1922 i dotyczą modeli budowanych przez Wojciecha Woynę. Uzyskiwały one odległości 75 do 80m, a rekordowe modele z roku 1925 pokonywały 95 m. Nie można w prosty sposób porównać tych wyników z modelem pana Grajety, ale pozwala sądzić, że 120 m odległości w 1920 roku było co najmniej dobrym wynikiem. Czytelnikowi należy się jeszcze jedno uzupełnienie, a mianowicie skąd w tytule artykułu znalazły się gołębie. Otóż w czasie oblatywania modeli na sali gimnastycznej korzystałem z znajdującej się na wysokości pierwszego piętra antresoli. Białe modele, o nieco ptasich kształtach, wypuszczone jeden po drugim wyglądały jak stadko lecących gołębi .

Plik z rysunkami szablonów do wycięcia elementów modeli :  gołąb KFm

Pozdrawiam

Marek

Będąc u Leona przy okazji odbioru Tofika pokazał mi, wówczas jeszcze w trakcie budowy, swojego Messerschmitta Me-163B. Model z racji swoich wymiarów i proporcji stawia przed pilotem wysokie wymagania. Pomysł budowy takiego modelu podobał mi się i zamówiłem go. Zbudowałem go w wersji ze śmigłem pchającym. Model wymagał więc zmian na etapie wycinania z EPP oraz w trakcie budowy. Moim zamierzeniem było uzyskanie szybkiego modelu. Zastosowałem więc mocniejszy silnik 2900kv/V o mocy ok. 200W. Przeniesienie silnika na tył kadłuba wymusiło usytuowania akumulatora na dziobie modelu. Liczyłem, że akumulator 3s1300mAh wystarczy do wyważenia modelu.

Niestety nie wystarczył. Potrzebny był dodatkowy balast 75g. Spowodowało to niepotrzebny wzrost masy modelu. Albo silnik powinien być lżejszy albo umieszczony bliżej środka ciężkości a napęd na śmigło przeniesiony odpowiednim wałem. Dla uzyskania sztywniejszej konstrukcji skrzydeł dźwigary wykonałem z płaskownika węglowego 1×4mm. Konstrukcyjne zmiany w modelu w stosunku do prototypu nie są szczególnie skomplikowane i są zobrazowane na fotografiach.

Oblot modelu odbył się przy sprzyjającej pogodzie. Pierwszy start był nie udany. Model dość gwałtownie przychylił się na lewe skrzydło i uderzył w ziemię. Nie uległ uszkodzeniu i bez zwłoki odbyła się druga próba. Tym razem start był udany choć nie było łatwo. Wprowadziłem lekką poprawkę na lotkach, dość mocny wyrzut przy pełnej mocy silnika i udało się wystartować. Trzeci start się nie udał. Model, zanim się rozpędzi, jest trudny w pilotażu. W locie prostym i ewolucjach z dużą prędkością jest przyjemny i przewidywalny. Gorzej jest przy mniejszych prędkościach. Po prostej można lecieć w miarę powoli i model jest stateczny. Jednak w zakrętach potrafi niespodziewanie przejść w nie kontrolowaną spiralę. Tylko zapas wysokości pozwala wyprowadzić go z takiej sytuacji.

Małe modele o wąskich zakończeniach skrzydeł mają taką charakterystykę i latanie nimi przysparza emocji. Aby ułatwić start, gdzie pojawiają się dość gwałtowne reakcje modelu zamontowałem żyroskop na lotkach. Musiałem zrezygnować z miksera wysokości i lotek w nadajniku i wykorzystać mikser za odbiornikiem. Czułość żyroskopu ustawiłem na około 30% – tak by stery wyraźnie, ale nie za dużo, reagowały na ruchy modelu w osi podłużnej. Nie miałem doświadczeń z żyroskopami i takie ustawienie wydawało mi się bezpieczne.

Pierwszy start modelu wyposażonego w żyroskop przebiegł bez najmniejszych zakłóceń. Poleciał prosto, rozpędził się i mogłem przejść do prawie pionowego wznoszenia. Tylko smugi dymu od silnika rakietowego brakowało. Wstępne ustawienie czułości żyroskopu okazało się za duże. Model kiwał się w locie wzdłuż osi podłużnej. Zmniejszyłem nieco czułość i następny lot był prawidłowy. Model fajnie lata i rozwija dość dużą prędkość. Nadal jednak trzeba było uważać w zakrętach. Tutaj żyroskop nie pomaga. Jeżeli prędkość jest nieco za mała (połowa gazu lub mniej) to zwalenie się modelu na skrzydło jest pewne.

Aerodynamika wie dlaczego tak się dzieje. Zjawisko to jest związane z wejściem w tzw. Re_kr . Dla skrzydła o cięciwie około 100mm (taka jest końcówka skrzydła w modelu) krytycznym zakresem prędkości jest 7 do 11,5m/s. W tym zakresie skrzydło (100mm cięciwy) zachowuje się nie przewidywalne. W zakręcie wewnętrzna połówka skrzydła ma mniejszą prędkość niż zewnętrzna i łatwo dochodzi do powstanie niekorzystnych zjawisk. Model wykazuje silną niestateczność poprzeczną. Powyżej i poniżej zakresu krytycznego lot przebiega normalnie. Pomysł Leona by zbudować ten model w mniejszej skali np. 1:8 znajduje uzasadnienie w teorii i już teraz czekam z niecierpliwością na realizację tego projektu. Zastanawiałem się równocześnie czy można zakres Re _kr przesunąć poza zakres prędkości w jakich lata model. Oczywiście zakres ten będzie różny dla różnych profili, ale dla cięciwy 100mm z zastosowaniem tradycyjnych, dodajmy sprawdzonych, profili nie uda się zbudować skrzydła modelu latającego stosunkowo powoli i stabilnie (Re w uproszczeniu zależy od prędkości i długości cięciwy). Jakiś czas temu czytałem o profilach KFm. Są to profile w których wykonane są „stopnie”. Poszperałem w internecie, jest sporo do poczytania i obejrzenia. Jednak biegunowych tych profili dla konkretnych wykonań nie znalazłem.

Po obejrzeniu materiałów przedstawiających różne eksperymenty postanowiłem zbudować model z takim profilem. Nikt co prawda nie eksperymentował z wąskimi skrzydłami czy końcówkami, ale modele po zmianie profilu z tradycyjnego na KFm z reguły latały spokojniej i z większą statecznością. Poza tym profile wyposażone w stopień pracują do bardzo dużych kątów natarcia przekraczających 45^o. Rekord należy tutaj do samolotu doświadczalnego Gruman X-29 – leciał na kącie natarcia wynoszącym 67^o! Podawane są i inne zalety tych profili takie jak mniejszy opór, większa tolerancja w doborze środka ciężkości czy duża odporność na podmuchy wiatru. Nie one jednak były ważna dla mnie w przypadku Me-163. Zdecydowałem się na jak najprostszą konstrukcję mającą na celu sprawdzenie słuszności idei zastosowania profilu KFm dla wąskich końcówek skrzydła.

Zdecydowałem się na KFm2 ze stopniem na górnej powierzchni profilu. Łatwy w wykonaniu i wygląda „normalniej” niż KFm1 ze stopniem na dolnej powierzchni. Wykonałem je z płyty EPP o grubości 6mm. Jako dźwigarów użyłem prętów szklano-epoksydowych (może poliestrowych). Do klejenia użyłem CA i Uchu Power (podobny do Uchu Porr ale dostępny w wielu sklepach). Kadłub wyciąłem i oszlifowałem z kawałka EPP jaki pozostał mi po skrzydłach od Koszałka. Ważniejsze detale widać na zdjęciach. Do napędu użyłem małego silnika C20 i tego samego śmigła co w przypadku pierwszego modelu – 4,75×4,75.

Idzie mi przecież o sprawdzenie zakresu małych i średnich prędkości więc moc rzędu 100W uznałem za wystarczającą. Konfiguracja napędu tak jak poprzednio, czyli pchający. Dla zabezpieczenia się przed zbyt tylnym wyważeniem i koniecznością użycia balastu przesunąłem skrzydła o 20mm do tyłu względem kadłuba. Zabieg jest praktycznie niewidoczny i sylwetka modelu nie uległa zepsuciu. Do zasilania użyłem akumulatora 3s1000mAh i 12A regulatora. Środek ciężkości ustawiłem (przesuwając wyposażenie przed jego zamontowaniem) tak jak dla zwykłego profilu. Model był w krótkim czasie gotowy i mogłem go oblatać.

Pogoda dobra, z wyraźnym ale niezbyt silnym wiatrem. Pierwszy start i …….. . To jest zupełnie inny model!!! Na załączonych filmach widać zasadniczą różnicę w zachowaniu modelu przy starcie i w locie. Wylatałem nowym modelem prawie 2 godzinki testując jego zachowania w różnych skrajnych stanach lotu. Model przeciąga bardzo łagodnie zarówno w locie prostym jak i w zakrętach. Zachowuje przy tym pełną sterowność, a samo przeciągnięcie występuje przy bardzo niskiej prędkości. Nie występują objawy niestateczności poprzecznej połączonej z gwałtowną spiralą charakterystyczną dla lotu w zakresie krytycznym Re. Mimo znacznie słabszego silnika model może lecieć dość szybko. Lecz wiotka konstrukcja skrzydła ulega odkształceniom i są problemy ze sterownością. Jest to jednak konstrukcja eksperymentalna przeznaczona głównie do sprawdzenia zachowania się skrzydła o małej cięciwie końcowej przy zastosowaniu profilu KFm.

Uzyskane efekty przeszły najśmielsze oczekiwania. Spodziewałem się co najwyżej zauważalnych efektów. Jednak profil ze stopniem model mający trudności z lataniem zmienił w poprawnie i przyjemnie latający. Mogę uznać, że eksperyment się udał i, że można zbudować dobrze latający model tej wielkości. Kolejnym krokiem było by zbudowanie modelu nieco większego, tutaj w pełni zgadzam się z Leonem. Myślę, że wykorzystanie profilu typu KFm jest uzasadnione i pozwoli na uzyskanie naprawdę dobrych właściwości lotnych. Zebrane doświadczenie i dostępne materiały (polecam poszukać hasła „kfm airfoil” na youtube) pozwalają mieć pewność osiągnięcia ponad przeciętnych właściwości modelu. Jest tylko kwestia wyboru, który z nich wybrać. KFm1 jest najbardziej nietypowy (eksperymentowanie kusi) a KFm4 ze stopniami na górze i na spodzie profilu wydaje się dobrym wyborem. A może trzeba zbudować dwa modele?

Oblot modelu.

Lot modelu wyposażonego w żyroskop.

Lot model z profilem KFm 2.

Pozdrawiam

Marek

SKRZYDŁO GOLIAT 1,5M 

               Paweł (turelp) z Oławy - autor opisu budowy modelu ”Goliat”.       

www.youtube.com/watch?v=nVJ2P5vwth4

Film z  budowy modelu i nie tylko.

Oczekiwana paczka dotarła w całość .

Po rozpakowaniu ustawienie wszystkiego na sucho i pierwsze wrażenie jaki duży.

Porównanie do kilera.            

Budowę czas zacząć!                                                             

1. Składanie skrzydeł.  

Przygotowanie bagnetów z węgla do łączenia skrzydeł w całość. Bagnety węglowe długość 20-21 cm  grubość  fi 3 dla lepszej  sztywność skrzydła   szt.4 po  2 szt. na  jedno skrzydło. Wbijamy bagnety w jedną część  na sucho i następnie powoli wbijamy w drugą część by po złączeniu było równe. Dla lepszej orientacji możemy wbijać przesuwając po listewce zamontowanej w   skrzydle  na  natarciu (listewka wsunięta w skrzydło potem ją dopiero wklejamy ) Po sprawdzeniu jak wygląda skrzydło na sucho złożone rozsuwamy je tak by bagnety pozostały,i by można było części posmarować klejem  (klej do styropiany uniwersalny polimerowy).Po sklejeniu dla lepszego ustawienia możemy jeszcze użyć szpilek do połączeń połówek. Następnie wklejamy listewkę na natarcie skrzydła też klejem do styropianu i pozostawiamy do wyschnięcia

2.Usztywnienie skrzydła.

 Dla lepszej sztywność skrzydła i lepszego mocowania lotki wyciąłem z balsy o grubość  5mm   zakończenie skrzydła  zdj.1. Przyklejone zostało klejem UHUpor  i na czas schnięcia zabezpieczone taśmą pakową zdj.2 .3 .W czasie gdy schną skrzydła oszlifujemy drobnym papierem lotki i oklejamy je np. taśmą pakową  (nierówności w oklejeniu możemy wyrównać żelazkiem lub opalarką –dobrać temperaturę by taśma się nie skurczyła ) zdj. 4

rys. 1   rys. 2 

rys.  3   rys.  4 

3.Sklejenie skrzydeł , zamontowanie dźwigarów .

Po wyschnięciu obu skrzydeł i listewek z balsy możemy przystąpić do sklejenia skrzydeł razem do tego celu używamy kleju UHUpor  smarujemy obie części klejem i pozostawiamy na chwilę  by klej podsechł, a następnie sklejamy razem –pamiętajmy że musimy to zrobić raz gdyż klej ten łapie potem bardzo szybko i jak źle spasujemy to po oderwaniu ponownym połówek skrzydeł możemy mieć  podrywany styropian z sąsiedniego skrzydła . Sklejamy to na dużym stole lub podłodze  rys.1 .Po przeschnięciu sklejonych skrzydeł razem możemy zabrać się do odznaczenia –wyrysowania wycięcia pod dźwigary ,które wykonane są z laminatu szklanego  rys.2,rys.3. Odmierzamy odległości na skrzydle według załączonego planu budowy Goliata. Takie zaznaczenie wykonujemy po obu stronach skrzydeł i staramy się by były one w tym samym miejscu co na stronie odwrotnej skrzydła, gdyż t o zapewni nam potem jego sztywność. Po odrysowaniu wycinamy nożykiem rowek na szerokość dźwigara. Następnie wkładamy dźwigar na sucho w skrzydło ,pojedynczy dźwigar jest takiej długość że zachodzi na sąsiednie skrzydło .Wkładając drugi dźwigar w rowek sąsiedni musimy go poszerzyć. Proponuję naciąć  w miejscu łączenia szerszy rowek –nie wytapiamy go lutownicą!   

 Dźwigar ma być mocno wciśnięty w skrzydło .

 Po dopasowaniu dźwigarów w rowkach wyjmujemy je i smarujemy nacięcie klejem do styropianu  i  umieszczamy dźwigary jeszcze raz.  Rys.3,4,5,6,7. Po wyschnięciu kleju w rowkach skrzydło szlifujemy papierem ściernym pod oklejanie rys.8. Wycieramy skrzydło wilgotną szmatką by zebrać pozostały pył po oszlifowaniu

  rys. 1     rys. 2  

rys. 3     rys.. 4  

 rys.  5      rys. 6

rys. 7        rys. 8

 Między czasie podczas szlifowania wyszło że słabym punktem skrzydła jest  też jego łączenie na końcach. Gdzie ma być mocowany silnik i postanowiłem też to miejsce wzmocnić balsą i połączyć już z zrobionym wzmocnieniem na lotki .Po wykonaniu z kartonu szablony profilu zakończenia skrzydeł z tej samej balsy o grubości 5 mm. wyciąłem zakończenie .Przyklejone zostało na klej UHUpor  a połączenia balsy na klej Cjano . rys.9,10

Rys.9         rys.10

4.Przygotowanie lotek – wklejanie zawiasów .

Jak mamy oklejone lotki  i zakończone prace ze skrzydłem zabieramy się za zamontowanie zawiasów do lotek  i wyznaczenie wycięcia na zawiasy w skrzydłach.  Użyłem  zawiasy poliestrowe  4 szt. na jedną lotkę,  rozmieszczamy je w równych odległościach. Zawiasy następnie po zamontowaniu w lotce  i dopasowaniu w skrzydle na sucho  wklejamy na żywicę  epoksydową  5min. tylko do lotek . Dopiero po oklejeniu skrzydła wklejamy zawiasy z lotką do skrzydła też na tę samą żywicę co pozwoli nam na dokładne dopasowanie lotki do skrzydła .  

rys. poniżej

Zawias poliestrowy                                         Zawias zamontowany w lotce

Rozmieszczenie zawiasów na drugiej lotce                                     Porównanie zawiasów

  Wyznaczenie zamocowania zawiasów w skrzydle

 Nacięcie w skrzydle pod zawias.           Lotka zamontowana na sucho.

5.Osprzęt  rc , zamontowanie silnika i serw .

Z  racji że skrzydło jest duże serwa i silnik powinny być dość mocne.

Wyposarzenie:

Serwa    TowerPro  standard SG-5010          szt.2

Dane techniczne serwa:

• Moment : 5,5 kg (4,8V) ; 6,5 kg (6V)
• Prędkość : 0,2 sek. (4,8V) ; 0,16 sek. (6V)
• Wymiary : 40 x 20 x 38 mm
• Waga : 39 g

Na początek użyłem silnik  Emax GT2215/09 i śmigło do elektryka 11x5

Dane techniczne silnika:

Model     GT2215/09
Liczba Cel     2,3 LiPo
RPM/V      1180

                                                              RPM                Prąd Max (<60s)        Ciąg
Rekomendowane śmigła (3S) 10x4,7 (8300RPM)           20A                        1250 g
                                         (3S)  10x6  (8850RPM)            24A                       1140 g

Wymiary stojana    -  22x15mm
Średnica Ośki      -   4mm
Waga                    -   70g
Rekomendowana Waga Modelu  -  300-1100g

Silnik montujemy na wieżyce wyciętej z płytki laminatowej.  Jest  naprawdę solidna.. Ustawiamy  ją na skrzydle i odrysowujemy gdzie mają być wycięte rowki pod jej zamontowanie. Po wyznaczeniu miejsca wyszło jednak że jest to dość słabe miejsce, gdyż skrzydła w tym miejscu są cienkie więc dla lepszego zamocowania z drugiej strony skrzydła został naklejony kwadrat z plastiku z pudełka po lodach co dało dobre usztywnienie w tym miejscu . Jeszcze dla lepszego zamocowania wieżyczki oprócz wklejenia jest ona zapięta na zapinki plastikowe . Wzmocnienie przyklejone klejem UHUpor. Jednak samą wieżyczkę z silnikiem montujemy dopiero po oklejeniu modelu . Następnie zabieramy się do wyznaczenia miejsca pod serwa i wycięcia dla nich miejsc w skrzydle

Pamiętajcie że  muszą one być poustawiane na neutron i zamontowane  przed oklejeniem skrzydła  !

 Ja zamontowałem Serwa tak by popychacz był prostopadle do lotek . Zaczep do lotek zamontowany jest w 1/3 lotki od środka skrzydła dlatego tak by serwo miało mniejsze pory podczas pracy. Jeżeli  przewody przy serwach krótkie to musimy użyć przedłużaczy .U mnie odbiornik i regulator jest zaraz za silnikiem więc też użyłem przedłużaczy . Miejsce na baterię wyznaczyłem z przodu skrzydła co dało dość dobre wyważenie . Montowane są one na rzep .Używam dwóch baterii Li-pol 2200 30C ale jedna robi za balast lub dla dłuższego latania łącze je równolegle co daje więcej energii.

Silnik i Serwo TowerPro.       silnik Emax GT 2215/09.

Serwo TowerPro standard .         Wyznaczenie miejsca pod wieżyczkę z silnikiem.     

Miejsce wycięcia pod wieżyczkę.           Wzmocnienie pod wieżyczke z drugiej strony.

Przymiarka Serwa na sucho i wyznaczanie miejsca pod wycięcie w skrzydle.

6.Montaż  serw .

Po przygotowaniu i wyznaczeniu miejsca pod serwa  wycinamy dokładnie je nożykiem. Możemy też wyrównać miejsce lutownicą tylko pamiętajmy że musi być dopasowane do serw gdyż będzie ono tylko wciśnięte i zaklejone taśmą by można je było potem w razie awarii  swobodnie wydostać do naprawy. Przed oklejaniem skrzydła serwa zakleimy jeszcze taśmą białą lub pod kolor oklejania o mocnym kleju Co da nam dodatkowe zabezpieczenie serw. .Wycinamy też rowek pod przewody od serw

Odrysowane Serwo na skrzydle.     Serwo wciśnięte i przewód w rowku.

Serwo zamontowane na równo z powierzchnią.         Zamontowane serwa.

Serwo zaklejone taśmą przed oklejeniem.       Przewody –przedłużacz zamontowany w skrzydle.

7.Oklejanie skrzydła .

Po zamontowaniu serw rozpoczynamy oklejanie skrzydła.  Możemy je oklejać taśmą pakową kolorową zakupioną w sklepie papierniczym lub folią do oklejania modeli wtedy używamy żelazka Ja oklejałem taśmą pakową  na zakładkę . Oklejamy jedną część skrzydła a następnie drugą ,możemy się tak bardzo nie przejmować.  Że jest trochę pofalowana ,gdyż pożniej oklejoną taśmę wyrównamy opalarką –ustawić temperaturę. By taśma się nie pokurczyła za bardzo . Wzór oklejania dowolny i kolory też .

Oklejanie rozpoczęte.       Połowa jednej strony oklejona.          Dalej oklejamy od początku skrzydła.

Cała jedna strona skrzydła oklejona.

Następnie zabieramy się za oklejanie drugiej strony.

Druga strona oklejana.           Cała druga strona oklejona.

8.Wklejenie lotek ,zamontowanie wieżyczki z silnikiem ,wklejenie wingletów .

Następnie wklejamy lotki do skrzydła na stale.  Używamy do tego celu tej samej żywicy epoksydowej 5min.co do wklejania zawiasów w lotkach.  Żywica 5min.pozwala nam na swobodne ustawienie lotki w skrzydle. Montaż wieżyczki z silnikiem rozpoczynamy od zamocowanie jej w skrzydle w rowkach które  były wcześniej wycięte i przewiercamy otwory na opaski  plastikowe zaciskowe , które lepiej będą trzymały wieżyczkę. Po tych przygotowaniach mocujemy wieżyczkę już na stałe klejem do styropianu polimerowym. Który wlewamy w rowki i zaciskamy opaski plastikowe. Na samym końcu wklejamy winglety na klej UHUpor. Od spodu naklejamy jeszcze mocowanie –uchwyt  do trzymania skrzydła podczas startu Wykonane z styropianu przyklejone na klej UHUpor .osłonka na baterie widoczna na zdjęciach wykonana z pudełka po lodach.

Lotka wklejona na stałe do skrzydła.       Druga strona skrzydła z lotkami.

Miejsce pod wieżyczkę z zapinkami.      Wieżyczka wklejona i zapięta na zapinki.

Winglet przygotowana do przyklejenia.             Winglet przyklejony do skrzydła.

Winglet przyklejone do skrzydeł .          Przyklejony uchwyt  do rzucania skrzydła

9.Ważenie skrzydła z osprzętem gotowego do lotu

Waga całkowita z jedną baterią Li-pol 3s  2200mA 30C  1090grm

Skrzydło z osprzętem.           Masa całkowita do lotu 1090gr.

Skrzydło gotowe do lotu.

Plan modelu Goliat .

Plan modelu Goliat .pdf 

Parę fotek  Goliata z pierwszego oblotu.

Filmy z pierwszego oblotu i trochę akrobacji.

 Pozdrawiam Paweł.

Pierwszymi państwami które osiągnęli sukces w dziedzinie konstrukcji samolotów rakietowych, były Niemcy i Związek Radziecki.  Ale do najbardziej znanych myśliwców o napędzie rakietowym w czasie II wojny światowej należy Messerchmitt  Me 163 B Komet.

Samolot Me-163 był najszybszym (w swoim czasie) samolotem o napędzie rakietowym.  Uzyskiwał prędkość maksymalną powtarzalną 959 km/h  z możliwością osiągnięcia prędkości około dźwiękowej w locie nurkowym.

Model jest pół makietą wykonaną z miękkiego moteriału (EPP) w skali 1:12. 

- Budowa modelu -

Kadłub

Wzdłuż,  po obu stronach kadłuba należy zrobić nacięcie ostrym nożem do tapet na głębokość, około 5-7mm i umieścić w szczelinie płaskownik z włókna szklanego .

Płaskownik można zakleić rzadkim klejem cyjanoakrylowym dopiero po upewnieniu się, że kadłub nie jest zwichrowany.

Aby wkleić  płozy należy zrobić dwa nacięcia w odległości ok. 8mm od krawędzi kadłuba. Powinny się znajdować na jednej wysokości z  powierzchnią kadłuba.

Brzeg kadłuba,  wzdłuż płozy trzeba obciąć,  aby nie strzępił się podczas lądowania.

Przyklejenie  statecznika pionowego – nie wymaga opisu.

Skrzydło

Po sklejeniu ze sobą połówek, trzeba zrobić nacięcie na powierzchni skrzydła  tak aby wciśnięty w szczelinę  płaskownik z laminaty zrównał się z górną powierzchnią płata.

Przed zalaniem płaskowników klejem trzeba sprawdzić czy skrzydło nie uległo zniekształceniu.

Czynność tą powtarzamy czterokrotnie.

Skrzydło przed umieszczeniem w kadłubie należy skrócić o 10mm.

Można przymierzyć czy pasuje.

Lotki

Lotki są wzmocnione prętem z włókna szklanego.
Dzięki temu ich wytrzymałość i sprawność będzie lepsza.

Zawiasy do lotek można skrócić o połowę.

Teraz można pomyśleć o malowaniu.

Malowanie modelu

Model został pomalowany podobnie do wzoru z 1945r. farbami akrylowymi przy użyciu aerografu. Użyte kolory : niebieski, jasnoniebieski, ciemnozielony, czarnozielony i czarny.

Atrapa koła

Aby zamocować atrapę koła ogonowego, trzeba naciąć tylną, dolną część kadłuba.

Wcisnąć element w szczelinę i zakleić

Sklejanie skrzydła

Kolejnym etapem budowy jest wsunięcie skrzydła w kadłub.

Teraz  można skleić przecięcie w kadłubie.

Bardzo ważne aby przed sklejeniem skrzydła sprawdzić jego ułożenie.

Po sprawdzeniu czy skrzydło jest ułożone w jednakowych odległościach od kadłuba, trzeba je zabezpieczyć przed przesunięciem.  Sklejając je , ale tylko na początku i końcu skrzydła.  Dosłownie po jednej kropli kleju.

Przy kadłubowy spływ skrzydła przyklejamy symetrycznie po obu stronach kadłuba.

Podczas sklejania skrzydeł trzeba uważać, ponieważ rzadki klej może przeciec na drugą stronę skrzydła !

Mocowanie  silnika

Aby wstawić płytkę mocującą silnik, trzeba naciąć kadłub z dwóch stron na głębokość do 2mm (patrz  – zdjęcia).

Po sklejeniu, płytkę należy wzmocnić drewnianymi wykałaczkami. .Najpierw trzeba zrobić otwór przy pomocy całej wykałaczki,  następnie wlać kilka kropel kleju w dziurę

Potem  wcisnąć przeciętą na dół wykałaczkę.  Można pomóc sobie przy wciskaniu, flamastrem lub ołówkiem

Przed instalacją elektroniki w modelu trzeba sprawdzić jej działanie.

Silnik został przykręcony czteroma małymi wkrętami.

Regulator

Regulator wystarczy wsunąć do  szczeliny w kadłubie.

Serwomechanizmy

Otwory w skrzydłach na serwa,  zostały  zrobione przy pomocy frezarki.  Są tak ciasno dopasowane,  że  serwomechanizmy wystarczy wcisnąć do środka i trzymają się mocno bez użycia kleju.

Przewody serw są prowadzone w naciętych nożem szczelinach.

Odbiornik

Antena jest przepchnięta przez dziurę w kadłubie zrobioną przy pomocy drutu. Odbiornik należy zakryć kawałkiem pomalowanego epp.

Element jeśli jest ciasno dopasowany,  to będzie się mocno trzymał bez użycia kleju. W przyszłości nie trzeba będzie rozcinać kadłuba aby dostać się do odbiornika.

Koniec jest przymocowany do statecznika pionowego skobelkiem zrobionym  ze szpilki. Szpilka jest wciśnięta bez użycia kleju  W czasie kraksy powinna wypaść z miękkiego epp i w ten sposób nie doprowadzić do uszkodzenia anteny.

Napęd lotek

Montaż dzwigni lotek, popychacza i snapa pokazują zdjęcia.

Montaż śmigła

Aby nie zwiększać niepotrzebnie wagi modelu,  zastosowałem najlżejsze mocowanie śmigła.

Mocowanie akumulatora

Montaż akumulatora jest ostatnim etapem budowy i wiąże się ze znalezieniem środka ciężkości modelu, który znajduje się w okolicach 185 mm, mierząc od początku kadłuba.

Model gotowy do lotu !

Wyposażenie modelu :
Silnik: 3f – EMAX CF – 2812
Serwa: Hextronik – 900 (hxt900 9gram)
Odbiornik: Jeti Rex 5 plus
Regulator: 18 Amper
Pakiet: 1350 mAh,  3S, 20C
Śmigło: APC – 7×4

Wymiary modelu :
Rozpiętość – 787mm
Długość  – 463mm
Waga do lotu – 330g.
Skala – 1:12

Plan modelu

PDF –  Plan modelu Me – 163 B Komet

Oblataniem modelu zajął się Tomek (Kiler).

Do pierwszych lotów zastosowano akumulator   2S..

Model lata poprawnie, ale ze względu na małą powierzchnię skrzydeł ,wymaga więcej umiejętności od pilota..

Wydaje mi się, że dobrym pomysłem będzie zbudowanie go w większej skali np.;.1:8..

Pozdrawiam Leon

www.youtube.com/watch?v=3Z9M4v_pdwQ

www.youtube.com/watch?v=6-vawRIA93A

www.youtube.com/watch?v=1TQ52jy8xlA

Moim najnowszym modelem jest Tofik. Zajrzałem na stronę RCclub.pl i znajduję opis budowy tego modelu. Zadzwoniłem do Leona, umówiłem się i następnego dnia odebrałem zestaw. Podobnie jak w przypadku Koszałka zawiera on w zasadzie wszystko co jest potrzebne do zbudowana modelu. Przy okazji spotkania z Leonem udaliśmy się na pobliską łąkę i prototypowy model wzbił się w powietrze.

Wiał dość silny wiatr znad dużej skarpy z drzewami na szczycie więc był mocno turbulentnie więc nie było łatwo ale pilot panował nad modelem i szczęśliwie wylądował po krótkim locie. Zauważyłem przy tym, że model jest bardzo czuły na ster wysokości. Po powrocie z Nowej Soli obejrzałem dokładnie model. Dobrze zrobiony, lekki (147g wszystkie elementy modelu bez napędu i aparatury).

Zastanawiałem się nad zawiasami sterów wykonanymi w materiale skrzydła. Przy wychyleniach skręcały się one sporo. Końcówka miała około połowy wychylenia nasady. Jednocześnie pamiętałem, że model Leona był bardzo zwrotny. Zdecydowałem się odciąć lotki i zamontować zwykłe zawiasy. Zostawiłem jednak ostatnie 100mm na skrzydle, kilka kropli kleju CA usztywniło zawias EPP i nie potrzeba dodatkowych usztywnień. Lotki są na tyle duże, że przy równym wychyleniu (bez skręcenia steru) całej płaszczyzny sterowność powinna być nie gorsza niż w prototypie. Dodatkowo w lotki wkleiłem pręt fi 2mm (taki miałem ale starczył by i 1,5mm) z włókna węglowego i po dwa płaskowniki 0,5x3mm dla usztywnienia.

Wykonanie szczeliny dla wklejenia wzmocnienia i użyte narzędzia są pokazane dokładnie na zdjęciach. Zastosowałem lutownicę pistoletową zasilaną przez autotransformator. Sama lutownica nagrzewa się zbyt mocno by prawidłowo wytopić szczelinę w EPP. Obniżenie i regulację temperatury uzyskałem zasilając ją niższym napięciem niż 230V używają do tego właśnie autotransformatora. Z takiego rozwiązania nie każdy będzie mógł skorzystać z braku sprzętu (o lutownicę nie trudno w domu czy modelarni ale autotransformator może być problemem). Można użyć samej lutownicy zasilanej normalnie z sieci, ale wówczas przyda się pomoc drugiej osoby. Jedna przesuwa ster na prowadnicy wytapiając szczelinę a druga osoba reguluje temperaturę grata lutownicy przyciskając i zwalniając jej włącznik, podobnie jak w czasie lutowania. Skrzydło skleiłem nadając mu niewielki wznios. Góra skrzydła jest prosta a dolne powierzchnie wznoszą nieco się ku górze. W takim rozwiązaniu dolny dźwigar musiał by być dość mocno zagłębiony w centralnej części płata. Wyginać też go nie chciałem by nie wprowadzać naprężeń do dość elastycznego materiału jakim jest EPP i uniknąć w ten sposób możliwości jakiegoś odkształcenia płata. Ostatecznie dolny dźwigar wykonałem z płaskownika węglowego 1x4mm w dwóch odcinkach dla każdej z połówek skrzydła z kilku centymetrową zakładką na środku. Górny dźwigar wkleiłem tak jak przewidział konstruktor.

Zmieniłem też obrys statecznika pionowego ( trochę inspirowany modelem Alula) i wykonałem go z EPP o grubości 6mm w wersji ze sterem kierunku. Dla usztywnienia wzmocniłem go (statecznik i ster) płaskownikami z 0,5x3mm. Dodałem też płozę ogonową by nie lądować na sterze kierunku, który w moim wykonaniu jest mocno wysunięty do dołu modelu. Pozostałe elementu modelu wykonałem bez zmian w stosunku do projektu. Pozostało zamontować napęd i wyposażenie RC. Ze względu na małą wagę modelu zdecydowałem się na mniejszy i lżejszy silnik niż proponowany.

Wybrałem FC 28-05 1600Kv ze śmigłem 8x3,8SF. Montowany jest tak samo jak 2812 (dokładnie taki sam element przykręcany do wręgi) i nie zamykam sobie w ten sposób możliwości prostej wymiany napędu. Mniejszy też może być akumulator ale z uwagi na konieczność zachowania środka ciężkości modelu będzie musiał zostać zamocowany bliżej dziobu. Chciałem tez zostawić sobie możliwość zastosowania większego akumulatora gdyby wybrany napęd okazał się za słaby i trzeba by założyć większy silnik. W rezultacie na kadłubie przykleiłem dość długi odcinek rzepa do mocowania akumulatora. Łatwo będę mógł zmieniać jego położenie zachowując środek ciężkości we właściwym miejscu bez względu na wagę akumulatora.

Podobnie zamocowałem odbiornik, regulator i kable od silnika. Szczegóły dobrze widać na zdjęciach. Pewną trudność może sprawić przyklejenie rzepa do EPP. Jest na to sposób. Należy powierzchnię,do której chcemy przykleić rzep (samoprzylepny, z warstwą kleju), posmarować klejem UHU POR lub podobnym (może być nawet butapren bo nie rozpuszcza EPP ale nie jest bezbarwny) i pozostawić do wyschnięcia. Do tak przygotowanej powierzchni możemy przykleić rzep. Jeszcze sprawdzenie całego modelu, ustawienie aparatury by już na lotnisku nie zaprzątać sobie tym głowy i model jest gotowy do oblotu.

Można go więc zważyć, 289g z akumulatorem 610mAh 3s i regulatorem 12A ! Jestem zadowolony z tej wagi, obciążenie powierzchni wynosi około 11,6g/dm2 .

Moje modele od Leona nie maja szczęścia do dobrej pogody przy pierwszych lotach. Znowu trochę wiało, było pochmurno ale deszcz nie padał. Tylko meszki bardzo przeszkadzały wpadając do oczu i gryząc boleśnie. Akumulator musiałem zamocować blisko silnika by model był wyważony ok. 175mm od dziobu. Pierwsze próby z ręki. Model układa się równo z lekką tendencja do prawego zakrętu. Lekka korekta na lotkach i lot jest prosty. Pierwszy start na silniku – model dość mocno zadziera do góry. Lotki są ułożone w linii profilu, silnik skłoniony do dołu za pomocą jednej podkładki jak u Leona. Przesuwam więc akumulator nieco do przodu, jakieś 10mm (środek ciężkości jest teraz około 8-10mm przed projektowanym) i drugi start. Teraz jest znacznie lepiej. Można polatać ciesząc się nowym modelem. Ciekawie reaguje na ster kierunku. Zakręca dość energicznie, ze znacznym przechyłem i stratą wysokości. Trzeba podtrzymać wyraźnie wysokością. Przechył lekko wyrównać przeciwnymi lotkami i zakręty są płaskie i bardzo zgrabne. Podobne do tych wykonywanych przez depronki z hali. Moc silnika wydaję się być wystarczająca ale na pełnym gazie model mocno zadziera i wiesza się na śmigle. Trzeba dodać jeszcze jedną podkładkę by skłonić silnik bardzie do dołu. Przy takim ustawieniu model lata poziomo na małej mocy silnika i wznosi przy pełnej. Do lotu poziomego wystarczają niewielkie obroty, model jest lekki i lata powoli ale pewnie. Pełen ciąg użytego napędu jest wyraźnie większy od wagi modelu i lot w pionie lub prawie w pionie wykonuje spokojnie, jakby bez pośpiechu.

Przy lekkim wietrze i bez udziału termiki z zastosowanym akumulatorem model wykonuje loty o czasie przekraczającym 15 min. Dla mnie jest to zupełnie wystarczające. Miałem obawy o latanie w czasie wiatru. Jednak okazały się one przedwczesne, model dobrze sobie radzi. Szybuje dzielnie pod wiatr bez nadmiernej utraty wysokości. Pozostaje poczekać na słoneczną i termiczną pogodę by w pełni nacieszyć się tym modelem.

Życzę równej ilości startów i lądowań
Marek

Wraz z nadejściem wiosny Koszałek znów wzleciał w powietrze. Trochę nim polatałem w bezwietrznej i wietrznej pogodzie i obserwowałem wspomniane wcześniej „myszkowanie” modelu w locie. Zmierzyłem wielkość stateczników i zajrzałem do literatury.

Obejrzałem też trochę zdjęć i filmów modeli latających skrzydeł. Wniosek był taki, że stateczniki są sporo za duże, w zasadzie starczył by jeden statecznik a model ma ich dwa na końcach skrzydła.
Zmniejszyłem nieco ich wielkość (o jakieś 20% każdy) .

Loty wykazały poprawę stabilności lotu ale zjawisko nie znikło całkowicie. Wahania były mniejsze i tylko w locie silnikowym. W locie szybowym model leciał równo i spokojnie. Raz jeszcze zmniejszyłem powierzchnię stateczników i po lotach mogę uznać, że teraz jest dobrze. Tylko w locie z maksymalną prędkością czasem model lekko zamyszkuje. Poza tym lata jak po sznurku. Wypróbowałem też śmigło 8×4 (w miejsce 7×6). Jest chyba korzystniejsze. Modelem lata się przyjemnie, ma spory nadmiar mocy. Piony wykonuje na 2/3 gazu, pozostała 1/3 jest przyjemnym dodatkiem nadającym modelowi dużą prędkość.

Pozdrawiam
Marek

www.youtube.com/watch?v=dvwJWxxzZYA

Model jest przeznaczony do bez stresowego latania, modelarze szukające adrenaliny szybko się nim znudzą,. To nie jest bardzo szybkie Porsche, a raczej dystyngowany Rolls-royce.
W powietrzu zachowuje się wyjątkowo dobrze.
Tofik lata miękko, chociaż lepszym określeniem było by że płynie w powietrzu dając wielką frajdę i uśmiech na twarzy osobie sterującej modelem. Może przemieszczać się we wszystkich kierunkach z jednakową prędkością, sprawiając wrażenie jakby ważył tyle co wyschnięty liść na wietrze Latanie nim sprawia czystą przyjemność, czerpaną z widoku modelu unoszącego się z gracją w powietrzu Idealny na relaks po ciężkim dniu pracy.
Osoby puszczające na łące latawce wiedzą co mam na myśli.

Przed przystąpieniem do składania Tofika, osoby zaczynające swoją przygodę z modelarstwem lotniczym,  powinny najpierw zapoznać się z całym opisem budowy  ze zrozumieniem i koniecznie obejrzeć plan modelu.

Budowa

Model jest łatwy w budowie i nadaje się idealnie do zdobycia pierwszych doświadczeń,  przed budową kolejnych i trudniejszych konstrukcji lotniczych.   Został wycięty z epp, skrzydła są połączone z lotką nie odciętym kawałkiem materiału. Pomalowany został według wzoru i kolorów zaproponowanych przez Tomka ( Kilera).

Wcześniejsze wycięcie otworów na serwa, skraca czas budowy. Płaskowniki, mocowanie silnika oraz drobne akcesoria, zostały wycięte z lominatu.

Kadłub

Kadłub jest wycięty z wiotkiego materiału, i dla tego trzeba go wzmocnić, np. płaskownikami z laminatu. Zrobimy to nacinając nożem długą szczelinę u dołu kadłuba (w odległości, na oko 10 -- 15 mm od krawędzi materiał) na głębokość około 4 mm. Krótszą szczelinę robimy w górnej części kadłuba.  Gdyby były problemy z tą czynnością -- można pomóc sobie wycinając z kartki papieru szablon.

Płaskownik wsuwamy rozchylając szczelinę palcami na boki. Nadmiar płaskownika usuwamy obcinaczami.

Czynności te powtarzamy po drugiej stronie kadłuba.

Przed zalaniem płaskowników rzadkim kleje, należy sprawdzić czy kadłub nie uległ skrzywieniu. Jeśli tak się stało, trzeba go wyprostować i dopiero wtedy gdy będziemy pewni że kadłub jest prosty możemy zakleić płaskowniki.

Mocowanie silnika

Mocowanie silnika wykonane jest z trzech wyfrezowanych i pomalowanych elementów z laminatu. Rozstaw otworów mocujących jest dopasowany do silnika Emax –2812 / 2822.

Aby mocowanie umieścić w kadłubie, trzeba naciąć nożem kadłub w czterech miejscach.

Delikatnie wcisnąć laminat w nacięcia w kadłubie.

I całość skleić rzadkim klejem.

Silnik został przykręcony czterema małymi wkrętami.

Regulator napięcia

Regulator jest przymocowany dwoma opaskami.

Podkładki z laminatu umieszczone po drugiej stronie kadłuba zabezpieczają przed wżynaniem się opasek w kadłub.

Odbiornik

Odbiornik jest przymocowany do kadłuba opaską zaciskową, podobnie jak regulator. Dla lepszej wizualizacji, wybrałem dużego Graupnera a dla skrócenia opisu budowy umieściłem go bezpośrednio na wierzchu kadłuba.

Leprze efekty uzyskamy zagłębiając odbiornik w kadłubie, wycinając gniazdo pod nim. Można dodatkowo przykleić go taśmą dwustronnie klejącą ale nie jest to konieczne.

Przewód łączący regulator z odbiornikiem wciśnięty jest w szczelinę zrobioną ostrym nożem do tapet.

Skrzydło

Po sklejeniu połówek skrzydła, trzeba je usztywnić przy pomocy płaskowników. Ponieważ płaskowniki są krótsze od skrzydła, należy umieścić je w jednakowych odległościach od końców płata. Aby to zrobić trzeba wykonać długie nacięcie. Ułatwi to posłużenie się stalową linijką. Odległość płaskownika od natarcie skrzydła jest widoczna na planie modelu (pdf), i wynosi 110mm.

Gdy płaskowniki będą w naciętych szczelinach z obu stron skrzydła. I po upewnieniu się że skrzydło nie uległo deformacji, można zalać szczeliny rzadkim klejem CA.

W centralnej części lotek trzeba wyciąć miejsce na kadłub. Wystarczy obciąć każdą lotkę o 15mm.

Teraz można przymierzyć skrzydło do kadłuba.

Zanim przykleimy skrzydło, trzeba ustawić je w równych odstępach od kadłuba.

Serwomechanizmy

Serwa wciskamy w uprzednio wycięte gniazda. A przewody prowadzimy w nacięciach wykonanych ostrym nożem. Podłączamy zasilania i sprawdzamy czy dźwignie serwomechanizmów wychylają się w odpowiednich kierunkach. W razie potrzeby należy przestawić rewers z nadajniku lub zamienić serwa miejscami, jeśli jest to konieczne. Nadajnik musi mieć funkcję  MIX -- klapo -- lotek, czyli układu latającego skrzydła. Jeśli nie ma, wówczas trzeba zastosować mikser elektroniczny. Można taki kupić w sklepie modelarskim lub na Allegro w cenie 20 -- 30zł. Serwa trzeba zabezpieczyć przed przesunięciem kilkoma kroplami kleju polimerowego ( do styropianu ). Ale dopiero wtedy gdy będziemy pewni, że dźwignie serw wychylają się w odpowiednich kierunkach i są ustawione prawidłowo ( nietrymowanie w pozycji -- neutrum). Najlepiej zrobić to dopiero po oblataniu modelu.

Popychacz dźwigni steru wykonany jest z wygiętego pręta stalowego fi. 1mm.  I zabezpieczony przed wypadnięciem plastykowym snapem. Koniec drutu po obcięciu obcinaczkami trochę się spłaszcza.  Aby bez oporu wszedł w otwór dźwigni, trzeba go trochę opiłować pilnikiem.

Dźwignie steru wycięto z laminatu o grubości – 1.5mm. Sposób montażu dźwigni, pokazują zdjęcia. Ważne aby były wklejone pod kątem prostym, do wewnętrznej krawędzi lotki.

Ster kierunku

Ster jest atrapą wyciętą z płytki epp o grubości 10mm.

Bardziej ambitni modelarze mogą go przeciąć i zamontować dodatkowe serwo. Jednak nie jest to konieczne, ponieważ Tofik i bez serwa steru kierunku lata dobrze

Antena odbiornika

Antena odbiornika jest przepchnięta na drugą stronę kadłuba.

I prowadzona wzdłuż modelu, przy pomocy skobli wykonanych ze szpilek krawieckich.

Skobelki są wciśnięte bez kleju, co zabezpiecza antenę przed rozerwaniem w czasie kraksy.

Śmigło

Do modelu zastosowałem śmigło: APC – 7×4

Akumulator

Mocowanie akumulatora jest ostatnim etapem budowy modelu, i wiąże się ze znalezieniem środka ciężkości. Znajduje się on w odległości 175mm (+/-5mm) licząc od początku kadłuba.

Otwór powinien być mniejszy od wymiarów akumulatora.

Lotki do pierwszego lotu powinny być ustawiane tak, jak na zdjęciu.

Model gotowy do lotu.

Wyposażenie modelu :
Silnik: 3f – EMAX CF – 2812 / 2822
Serwa: Hextronik -- 900 (hxt900 9gram)
Odbiornik: Graupner 7k
Regulator: 18 Amper
Pakiet: 1300 mAh, 3S, 15C
Śmigło: APC – 7×4

Wymiary modelu :
Rozpiętość – 1000mm
Długość – 515mm
Waga do lotu – 380g.
Powierzchnia skrzydeł – 25.6dm2

Plan modelu

Plam modelu Tofik -- 1000mm plik PDF

Plam modelu Tofik -- w skali 1 do 1 -- plik DXF -

Oblatywanie modelu.

Proces oblatywania modelu trzeba podzielić na dwa etapy.

1 – Wyważenie -- doprowadzenie do prawidłowego lotu ślizgowego z wyłączonym silnikiem i miękkim lądowaniem.

2 – Ustawienie skłonu silnika -- po włączeniu silnika model powinien lecieć poziomo lub nieznacznie wzbijać się do góry.

Wyważenie

Dokładne (precyzyjne) wyważenie modelu trzeba zrobić metodą prób i błędów. Jeśli model po rzuceniu z ręki zaczyna spadać dziobem na ziemię – to trzeba dołożyć balast na ogon. Jeśli wzbija się mocno do góry, wytraca prędkość a następnie spada bezwładnie dziobem w dół ( robi pompkę), -- to oznacza że model jest za ciężki na ogonie i trzeba dodać balastu na dziób.

W tym przypadku model rzucony z ręki pod wiatr z wyłączonym silnikiem przelatywał płasko ( bez pompowania) 10 – 12 metrów. I słabo reagując na stery spadał dziobem na ziemię. To stanowczo za mała odległość. Po przyklejeniu, przy pomocy naklejki monety 5-cio złotowej na ogonie, Tofik zaczął przelatywać odległość 25 – 30 metrów, dobrze reagować na ruchy sterów i miękko lądować

Oczywiście model nie może latać z przyklejoną monetą na ogonie. Jest to niepotrzebny balast. Aby temu zapobiec wystarczy przesunąć akumulator do tyłu.

Ustawienie skłonu silnika

Jeśli po włączeniu silnika podczas lotu, model zaczyna zadzierać dziób do góry i szybko nabierać wysokości, -- to trzeba zmienić skłon silnika podkładając podkładki pod silnik w miejscu górnych otworów mocujących. Jeśli szybko opada w dół – to trzeba podkładki podłożyć pod dolne otwory.

W tym przypadku model po włączeniu silnika zaczął mocno nabierać wysokości i wymagał podłożenia podkładek pod górne otwory mocujące silnik.

Zdjęcia z pierwszego lotu.

Zdjęcia z następnego  lotu.

Pozdrawiam Leon

—--

Tofik -- w wykonaniu Wiktora z Warszawy.

Co do wyposażenia mój Tofik jest raczej “light”:

- silnik EMAX C2805 (trzeba było mocno pochylić silnik w dół -- dwie podkładki 0.7 mm)

- Śmigło GWS 7X6 SF

- regulator Turnigy Plush-10A

- akumulator Turnigy 2 cell 800mAh

- 2 serwa HXT900

- odbiornik Assan 6 kanałów.

—--

Model Łukasza z Krakowa.

 silnik E Max CF 2822

regler Wow RC 30 A (za duży ale akurat taki był w szufladzie)

serwa HXT 900

odbiornik Corona 2.4

aku Rinho 1050 3S

—--

Model Janka z Nowej Soli